Ετικέτες Η ανάρτηση συνδέθηκε με την ετικέτα "UNHCR"

UNHCR

4 5009

Υπογράφει: Θανάσης Γιώγλου
09/10/2012

Κανείς μας δεν είναι αλάνθαστος. Και στα 45 χρόνια της πορείας του στο ελληνικό τραγούδι, ο Γιώργος Νταλάρας έχει κάνει δυστυχώς πολλά λάθη…
Και στην Ελλάδα, τα σφάλματα είναι ασυγχώρητα… Ποιο είναι όμως το σοβαρότερο λάθος; Διαβάζοντας τον τελευταίο καιρό διάφορα σχόλια, επώνυμα, ανώνυμα και ψευδώνυμα τόσο στο διαδίκτυο, όσο και στον έντυπο τύπο, διαπιστώνω μετά λύπης μου, πως το φαινόμενο του περίφημου «αντινταλαρισμού», που έχει αναπτυχθεί τα τελευταία χρόνια, βρίσκεται και πάλι σε έξαρση… Με αφορμή την αναβολή κάποιων συναυλιών στην Τουρκία, αλλά και δηλώσεων του Γιώργου Νταλάρα σε συνέντευξή του σε κυπριακό περιοδικό, έσπευσαν και πάλι οι γνωστοί, άγνωστοι «Μαραθωνοδρόμοι του αντινταλαρισμού», καλλιτέχνες και «καλλιτέχνες», να βγάλουν τη χολή τους…

Στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου ήταν προγραμματισμένες να γίνουν στη Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη δυο συναυλίες του Γιώργου Νταλάρα με τον σπουδαίο Τούρκο αγωνιστή, συνθέτη και τραγουδιστή Ζυλφί Λιβανελί. Τα πληκτρολόγια και οι κονδυλοφόροι με τα πατριωτικά μελάνια πήραν και πάλι φωτιά… «Πώς είναι δυνατόν, να τραγουδά στην Τουρκία, φέτος που συμπληρώνονται 90 χρόνια από την Μικρασιατική καταστροφή;» και άλλα παρόμοια… Λες και αν συμπληρώνονταν 89 ή 91 χρόνια δεν θα τους πείραζε…

Άραγε, μόνο ο Γιώργος Νταλάρας δίνει συναυλίες στην Τουρκία ή συνεργάζεται με καλλιτέχνες από την γείτονα χώρα; Φέτος παρακολούθησα δυο φορές (στη Σύρο και στη Θεσσαλονίκη) την εξαιρετική παράσταση «Σμυρνέικο μινόρε» με την μοναδική Γλυκερία, την Αρετή Κετιμέ και τη συμπαθέστατη Τουρκάλα τραγουδίστρια Dilek Koc, που τραγούδησε τόσο στη γλώσσα της, όσο και ελληνικά… Οι παραστάσεις αυτές ήταν αφιερωμένες στα 90 χρόνια από την Μικρασιατική Καταστροφή. Πουθενά δεν διάβασα όμως παρόμοια σχόλια… Προσοχή! Για να μην παρεξηγηθώ… Δε λέω πως έπρεπε να γράψουν και για τη Γλυκερία… Απλά αναρωτιέμαι, γιατί μόνο ο Νταλάρας;

Επίσης, όταν στις 15 Μαΐου του 2010, ο δήμαρχος της Σμύρνης, έδωσε το όνομα της Χαρούλας Αλεξίου σε μια λεωφόρο της πόλης «Ηaris Αleksiou Dostluk Caddesi» (Λεωφόρος Φιλίας), τιμώντας την καταγωγή της και την προσφορά της στην τέχνη, εκεί έσπευσαν όλα τα μέσα να προβάλλουν το γεγονός, σαν σύμβολο συμφιλίωσης μεταξύ των λαών κλπ… Και πολύ καλά κάνανε… Για να μην αναφερθώ στις δεκάδες συνεργασίες μεταξύ Ελλήνων και Τούρκων καλλιτεχνών, που έγιναν κατά καιρούς και δεν «άνοιξε μύτη». Με τον Λιβανελί δεν τραγούδησε και ο Μίκης Θεοδωράκης; Με τον Λιβανελί δεν τραγούδησε και έκανε δυο φορές μάλιστα δίσκο και η Μαρία Φαραντούρη (το 1982 και το 2005); Άκουσε ή διάβασε κανείς τίποτα;

Στον αντίποδα, ο γνωστός ραδιοφωνικός παραγωγός και μέλος του www.dalaras.com/forum Σιδερής Πρίντεζης, έγραψε πολύ ορθά κατ ’εμέ:

«Με την ίδια λογική να καταδικάσουμε και το «Μες στου Βοσπόρου τα στενά» που υπήρχε μέσα στη «Μικρά Ασία», 50 χρόνια μετά την καταστροφή και να καταδικάσουμε και τη Γλυκερία που τραγουδά φέτος με τη Dilek Koc, 90 χρόνια μετά την καταστροφή.

Μας ενοχλεί δηλαδή που ένας Έλληνας καλλιτέχνης πάει και τραγουδά ΕΛΛΗΝΙΚΑ στους τόπους απ’ όπου πριν χρόνια εκδιώχθηκε η γλώσσα αυτή και μας ενοχλεί λιγότερο που στο δικό μας τόπο ξανακούγεται έντονα μια γλώσσα που είχε εγκατασταθεί με τη βία για 400 χρόνια και συνεχίζουμε να γιορτάζουμε ως εθνική επέτειο την επανάσταση για την απαλλαγή μας από αυτήν. Δεν έχω πρόβλημα με τα τούρκικα σήριαλ (κάποια από αυτά είναι αξιοπρεπέστατες παραγωγές), αλλά εκνευρίζομαι με την «ομαδική παράκρουση» που οφείλεται σε μειωμένη παιδεία. Παλιότερα είχαμε τα βραζιλιάνικα, μετά τα reality, τώρα τα τούρκικα. Αλήθεια, γιατί αυτούς τους μαύρους μήνες και των 2 επετείων τα ιδιωτικά κανάλια παίζουν τούρκικα σήριαλ και πολλά τηλεπεριοδικά συνεχίζουν να τα μοιράζουν σε dvd; Για promotion των συναυλιών;»

Λίγο καιρό μετά, οι συναυλίες στην Τουρκία αναβλήθηκαν… Άντε και πάλι τα ίδια… «Δεν δόθηκε βίζα» είπαν… Μα δεν είπε κανείς πως ακυρώθηκαν… Αναβλήθηκαν έλεγε η επίσημη ανακοίνωση:

«Η Επιτροπή των Special Olympics Τουρκίας αναγγέλλει την αλλαγή των ημερομηνιών των συναυλιών του Γιώργου Νταλάρα και του Zulfu Livaneli. Οι συναυλίες με τίτλο «Serenade to the Aegean» που θα δοθούν από τους κυρίους Γιώργο Νταλάρα και Zulfu Livaneli για τους σκοπούς της Επιτροπής των Special Olympics Τουρκίας, στην Σμύρνη και στην Κωνσταντινούπολη στις 24 και 25 Σεπτεμβρίου, αναβάλλονται.

Καθώς το Τουρκικό κοινό πενθεί για τις τραγικές απώλειες δεκάδων ατόμων του προσωπικού ασφαλείας σε διαδοχικά ατυχήματα και συγκρούσεις με τρομοκρατικές οργανώσεις τις τελευταίες ημέρες, η Επιτροπή Special Olympics Τουρκίας και οι καλλιτέχνες αποφάσισαν να αναβάλλουν τις συναυλίες. Οι νέες ημερομηνίες θα ανακοινωθούν σύντομα».

Σε ποια γλώσσα δηλαδή έπρεπε να γραφτεί για να γίνει κατανοητό πως θα ανακοινωθούν νέες ημερομηνίες; Γιατί τότε δηλαδή θα δώσουν βίζα στον Νταλάρα και τώρα δεν δίνουν;

Δεν είδα κανέναν δημοσιογράφο ή τηλεοπτικό κανάλι, πέρα από τις αναφορές στην ΕΤ-3, στο www.ogdoo.gr, στο www.dalaras.com/forum, σε κάποιες σελίδες στο facebook ή σε κάποια τοπικά blogs της Νάουσας, να ασχολείται με τις καλές ειδήσεις… Να αναφέρονται δηλαδή, στις δυο μεγάλες συναυλίες που έγιναν από τον Νταλάρα και την Ελένη Τσαλιγοπούλου στο ασφυκτικά γεμάτο δημοτικό θέατρο της πόλης στις 5 & 6 Σεπτεμβρίου για τον Απόστολο Καλδάρα και τα 90 χρόνια της Μικρασιατικής Καταστροφής. Δεν είδα κανέναν, πέρα από τις παραπάνω διαδικτυακές σελίδες, να αναφέρεται στην απόλυτη επιτυχία των συναυλιών του τραγουδιστή, στο Ισραήλ στις 22, 23 & 24 Αυγούστου, στη Βηρυτό στις 15 Σεπτεμβρίου και στην Κύπρο στις 18 & 19 του ίδιου μήνα. Όταν τον περασμένο Νοέμβρη ο Γιώργος Νταλάρας τραγούδησε στη Βιέννη τα ποιήματα του Καβάφη με τη μελοποίηση του Αλέξανδρου Καρόζα, δεν άκουσα πουθενά τίποτα, εκτός από μια αναφορά στο «Mega». Κανείς δεν μπήκε στον κόπο να γράψει δυο λόγια, όταν στις 8 Σεπτεμβρίου η Τουρκική ραδιοφωνία και τηλεόραση (TRT) διοργάνωσε στο Σαράγεβο μια συμφωνική συναυλία με γνωστούς τραγουδιστές από 12 βαλκανικές χώρες, με σκοπό την προώθηση της πολιτιστικής συνεργασίας μεταξύ των Βαλκανικών χωρών, την τεχνική συνεργασία μεταξύ των δημόσιων περιφερειακών τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών σταθμών και τη βελτίωση των σχέσεων καλής γειτονίας στα Βαλκάνια. Μια εκδήλωση στην οποία η Ελλάδα εκπροσωπήθηκε από τον Γιώργο Νταλάρα.

Αυτοί οι ξένοι τελικά πρέπει να είναι πολύ αγαθιάρηδες, σε σχέση με τους μάγκες τους Έλληνες που τα ξέρουν όλα… Ξέρουν για χρήματα που απέκτησε από τις συναυλίες για την Κύπρο, ξέρουν το ένα, ξέρουν το άλλο, αλλά κανείς δεν βγαίνει επιτέλους επώνυμα, υπεύθυνα και με στοιχεία να μας πει τι διάολο ξέρει… Ας βγουν επιτέλους να τα πουν για να μάθουμε κι εμείς οι αδαείς και να τελειώνει αυτή η ιστορία…

Είναι λυπηρό να βλέπω ανθρώπους νεαρής ηλικίας, πολέμιους του Νταλάρα, χωρίς καμιά γνώση της διαδρομής του και της ιστορίας του, να παρασύρονται από κακοήθειες και συμφέροντα, επιβεβαιώνοντας για μιαν ακόμη φορά το «λέγε, λέγε, κάτι θα μείνει…» Κι όταν τους ρωτάω, από πού ξέρουν όλα αυτά που ισχυρίζονται, η απάντηση είναι μία και μοναδική: «Άκουσα που το έλεγε ο… τάδε…» Εγκυρότατη πηγή ασφαλώς αυτός ο «τάδε»… Αν έχουν παρασυρθεί λοιπόν και ενδιαφέρονται να μάθουν την αλήθεια, υπάρχει τρόπος… Κι αυτό προσπαθούμε να κάνουμε εμείς, μέσα από αυτή την καταγραφή και την παράθεση των αδιάσειστων ντοκουμέντων.

Με αφορμή μια πρόσφατη συνέντευξη του τραγουδιστή στο Down Town Κύπρου, όπου δήλωσε πως αισθάνεται ενοχές για τα χρήματα που απέκτησε τραγουδώντας, βγήκαν και πάλι τα «μαχαίρια» από «αγγέλους» και «διαβόλους»… Ανοιχτές και κλειστές επιστολές, προτάσεις, κρίσεις, επικρίσεις και άλλα παρεμφερή… Στην αντίπερα όχθη, το μέλος του www.dalaras.com/forum Θοδωρής Χαϊκάλης, μέσα σε πέντε μόνο σειρές, λέει πολλά:

«Αν (ο Νταλάρας) τα έπαιζε όλα στα καζίνα και στα χαρτιά, ζητιάνευε τραγούδια για να ένα κομμάτι ψωμί, είχε κάψει το συκώτι από το ποτό και τα πνευμόνια από τα τσιγάρα, είχε 5 γυναίκες και 10 εξώγαμα θα ήταν «το παιδί του λαού», ο «τίμιος λαϊκός τραγουδιστής» και «η αυθεντική φωνή». Όπως είναι τώρα κάποιοι, που χαίρουν αναγνώρισης μεγαλύτερης του Νταλάρα αν και έχουν προσφέρει το 5% του έργου που πρόσφερε ο Νταλάρας».

Είδα πολλoύς να δηλώνουν διάφορα τον τελευταίο καιρό… Δημιουργοί που δεν τους έχει πει τραγούδια ή περισσότερα από αυτά που ενδεχομένως θα ήθελαν να τους πει, μουσικοί που κάνουν «κρα», που λέμε λαϊκά, για να παίξουν στην ορχήστρα του, αλλά και δημοσιογραφίσκοι που θα ήθελαν πολύ μια συνέντευξη ή μια εμφάνιση στην εκπομπή τους… Τι λέει η ιστορία; Πως δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις, που ενώ στο παρελθόν κάποιοι υπήρξαν σημαιοφόροι του «αντινταλαρισμού», όταν κλήθηκαν στη συνέχεια να συνεργαστούν μαζί του, άλλαξαν τελείως ρότα… Αναφέρονται κάποιοι στη συμμετοχή της Άννας Νταλάρα στην προηγούμενη κυβέρνηση… Δεν είδα κανέναν όμως τόσα χρόνια να αναφέρεται με τόσο θέρμη σε παλαιότερη συμμετοχή της μεγάλης μας τραγουδίστριας Μαρίας Φαραντούρη στη βουλή και στη συζυγική της σχέση με τον επί σειρά ετών βουλευτή και υπουργό του ΠΑ.ΣΟ.Κ κ. Τηλέμαχο Χυτήρη… Ή ακόμα στη συμμετοχή του Θάνου Μικρούτσικου στην κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου…

Κανείς δεν είναι αλάνθαστος… Κι ο Γιώργος Νταλάρας έχει κάνει δυστυχώς πολλά λάθη… Ξέρετε ποιο, νομίζω πως είναι το πιο σοβαρό; Που δεν έλαβε ποτέ και δεν επεδίωξε να λάβει εκείνη την περιβόητη και μεγάλη αποζημίωση των 15.000.000 δραχμών (ακόμα είχαμε δραχμές τότε), που του επιδίκασε το δικαστήριο, για ηθική σε βάρος του βλάβη, στην υπόθεση με τον Τζίμη Πανούση… Χρήματα που θα πήγαιναν στο ταμείο εγκλωβισμένων της Κύπρου.

Έχει κάνει κι άλλα πολλά λάθη… Και στην Ελλάδα δεν συγχωρούνται τέτοιου είδους λάθη. Με τη βοήθεια της φίλης Ελένης Κωστελέτου κυρίως, του Αποστόλη Γιαννακίδη και των φίλων από την ανεπίσημη ιστοσελίδα του τραγουδιστή www.dalaras.com/forum, παραθέτω μια «λίστα λαθών», που προέκυψαν από τις εμφανίσεις του για διάφορους φιλανθρωπικούς σκοπούς. Η λίστα αυτή βεβαίως είναι ένα μικρό δείγμα. Σίγουρα οι εκδηλώσεις είναι πολύ περισσότερες. Να σημειώσουμε πως δεν καταγράφονται οι αμιγώς πολιτικές συναυλίες, αλλά ούτε κι αυτές που δόθηκαν για να τιμηθεί κάποιος συνθέτης ή τραγουδιστής. Παράλληλα, παραθέτουμε και μια σειρά σχετικών δημοσιευμάτων, που είναι διαθέσιμη στο photo gallery.

-Μια συναυλία για την Κύπρο στο γήπεδο του Παναθηναϊκού με τη συμμετοχή των Θεοδωράκη, Ξαρχάκου, Μαρκόπουλου, Λοϊζου, Σαββόπουλου, Νταλάρα, Ξυλούρη, Καλογιάννη, Μαρίζας Κωχ, Χαλκιά, Γαργανουράκη, Λιζέτας Νικολάου, Μερκούρη, Κατράκη, Κούρκουλου και άλλων. Πραγματοποιήθηκε στις 24 Σεπτεμβρίου 1974

-Δύο μεγάλες συναυλίες του Μίκη Θεοδωράκη -τον Οκτώβριο του 1974- στο στάδιο Καραϊσκάκη, τα έσοδα των οποίων δόθηκαν στον Πρόεδρο Μακάριο για την Κύπρο.

-Συναυλία του Μίκη Θεοδωράκη για την Κύπρο (24-9-1976) στο Παναθηναϊκό Στάδιο με την διοργάνωση του περιοδικού «Ταχυδρόμος». Ο Νταλάρας πήρε μέρος ως έκτακτη συμμετοχή μαζί με τους Γρ.Μπιθικώτση, Μ.Φαραντούρη, Α.Καλογιάννη, Γ.Ζωγράφο, Π. Πανδή, Β.Παπακωνσταντίνου, Χ.Αλεξίου, Α.Βίσση, Μ.Μητσιά.

-Οι προσωπικές αμοιβές του Νταλάρα των συναυλιών που δόθηκαν στον Κοκκινόβραχο της Νίκαιας (αργότερα ονομάστηκε Κατράκειο) προσφέρονταν για το χτίσιμο του νέου θεάτρου.

-Μέρος των εσόδων των συναυλιών στο Παλαί ντε Σπορ Θεσσαλονίκης- σε συνεργασία με τον σύλλογο εργαζομένων στο Παλαί- διδόταν για την ενίσχυση ενός ακριτικού χωριού της Βόρειας Ελλάδας. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσαν, είχαν υιοθετήσει το χωριό αυτό.

-Τα έσοδα της δεύτερης μεγάλης συναυλίας στο Ολυμπιακό Στάδιο (3-10-1983) δόθηκαν σε υποτροφίες φοιτητών και σε άλλες οργανώσεις.

-Έσοδα από την περιοδεία του 1986 στην Γερμανία δόθηκαν για το χτίσιμο σχολείου στην Στουτγκάρδη.

-Η συναυλία με τον Σταύρο Ξαρχακο στο Παλλάς (1988) σε συνεργασία με το Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, έγινε για την εταιρία προστασίας σπαστικών παιδιών.

-Οι δυο συναυλίες με το «Άξιον εστί» στο Ηρώδειο (9-1988) δόθηκαν για την ανέγερση του Μουσείου Ακροπόλεως.

-Το καλοκαίρι του 1990 δόθηκε συναυλία στο γήπεδο Ερμούπολης, για την αποκατάσταση του ιστορικού θεάτρου «Απόλλων» στην Ερμούπολη.

-Τον Ιούλιο του 1991 ξεκίνησαν οι μεγάλες συναυλίες για την Κύπρο. Εκδόθηκαν και οι δίσκοι »Ες γην εναλίαν Κύπρον» (1992) και »Των Αθανάτων» (1994) τα έσοδα από τις πωλήσεις των οποίων πήγαν για την Κύπρο. (Συμμετοχή των Μ.Φαραντούρη, Δ.Σαββόπουλου, Μ. Τόκα, Ε.Πασπαλά, Ε.Τσαλιγοπούλου, Μ.Χριστοδουλίδη).

16 Ιουλίου 1991, Λευκωσία

17 Ιουλίου 1991, Πάφος

19 Ιουλίου 1991, Λεμεσός

21 Ιουλίου 1991, Λάρνακα

-Συναυλία στο γήπεδο του Απόλλωνα Καλαμαριάς στις 21-8-1991 (τα έσοδα δόθηκαν για την συντήρηση σχολείων).

-Στο Στάδιο Ειρήνης και φιλίας (13-4-1992) για την Κύπρο, σε συνεργασία με την ΤΕΔΚΝΑ (Ένωση Δήμων και Κοινοτήτων Αττικής) (Συμμετοχή της Δ.Γαλάνη, Ελ.Αρβανιτάκη, Μ.Τόκα, Χρ. Σίκκη, Χ. και Π.Κατσιμίχα) .

-Στο Webley του Λονδίνου (27-6-1992) για την Κύπρο. Συμμετείχαν μεταξύ άλλων οι Μ.Μερκούρη, Ζ.Μουστακί και η Β.Ρεντργκρέιβ

-Στο Παλαί ντε Κογκρέ – Παρίσι (1-1993) για την Κύπρο. Σκηνοθεσία Κώστα Γαβρά.

-Στο Μόντρεαλ του Καναδά 1 & 2 Οκτωβρίου 1993 προς υποστήριξη της έδρας Νεοελληνικών σπουδών του Πανεπιστημίου Macgill και του κέντρου Ελληνικών Σπουδών Dawson και Concordia. Για τον ίδιο σκοπό έγιναν κι άλλες συναυλίες στη Λατινική Αμερική το 1996.

-Η μεγάλη συναυλία για την Κύπρο στη Νέα Υόρκη (9-4-1994).

-Στο Ηρώδειο (20,21 Ιουλίου 1994) για την Κύπρο.

-Στο Ο.Α.Κ.Α για την Μελίνα και το Μουσείο της Ακρόπολης (16-9-1994). (Συμμετείχαν και οι Αλεξίου, Γαλάνη, Ξαρχάκος, Λαζόπουλος, Μούσχουρη).

-Στο Γιοχάνεσμπουργκ (11-1994) για τους σκοπούς του Ιδρύματος Μαντέλα.

-Συναυλία στο Βελιγράδι (29-6-1995) τα έσοδα της οποίας δόθηκαν για τα ορφανά των Σέρβων της Βοσνίας

-Στις πόλεις Κοζάνη, Γρεβενά και Αίγιο, για τους σεισμοπαθείς σε αυτές τις περιοχές (9-1995).

-Στη Γεωργία (10-1995) για τους Έλληνες της περιοχής.

-Στο Μέγαρο με Σταύρο Ξαρχάκο, οι αμοιβές των οποίων διατέθηκαν υπέρ του ταμείου στήριξης καλλιτεχνών άσματος και χορού (29-1-1996).

-Στην Οδησσό (3-1996)

Στο Παλαί ντε Κογκρέ – Παρίσι για Κύπρο (31-5-1996). Σκηνοθεσία Κ.Γαβρά.

-Στην Ίμβρο (13-8-1996)

-Στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας για σχολείο στην Τήλο, σε συνεργασία με τον σταθμό ΣΚΑΙ, στις 22-12-1996. (Το σχολείο στην ακριτική Τήλο εγκαινιάστηκε στις 23-11-1997).

-Η αμοιβή του Γ.Νταλάρα από την τελευταία παράσταση με το έργο του Σταύρου Κουγιουμτζή »Ύμνοι αγγέλων σε ρυθμούς ανθρώπων» στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, δόθηκε υπέρ του ταμείου στήριξης καλλιτεχνών άσματος και χορού (6-1997).

-Συναυλία στο Παραλίμνι (24-8-1997).Ένας χρόνος μνήμης του Τ.Ισαάκ και Σ.Σολωμού. Συμμετείχαν ο Αλκ.Ιωαννίδης, ο Μ.Τόκας και άλλοι.

-Συναυλία στη Ν.Υόρκη για τους σκοπούς του Memorial Sloan αντικαρκινικού (9-1997). Με την συμμετοχή κι άλλων καλλιτεχνών. Είχαν προηγηθεί κι άλλες προσωπικές συναυλίες του Νταλάρα, για τον ίδιο σκοπό, στη Νέα Υόρκη.

-Στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας για την Ίμβρο(4-1998). Εγκαίνια του Πνευματικού Κέντρου Ιμβρίων, ένα χρόνο αργότερα.

-Στο Μέγαρο με τους «Ίασις» για το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (10-6-1998).

-Συναυλία για το θέμα των ανέργων της ναυπηγοεπισκευαστικής ζώνης Περάματος που οργανώθηκε από τον -τότε- πρόεδρο του ΣΥΝ Ν.Κωνσταντόπουλο. Συμμετείχαν και οι Αctive Member.

-Στην Πραιτώρια με τον Μίκη Θεοδωράκη και το «Άξιον εστί» για τους σκοπούς του Ιδρύματος Μαντέλα (11-1998).

-Στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με ορχήστρα Ossipov της Ρωσίας για το Ταμείο Υποτροφιών του Κολλεγίου Αθηνών (3 και 4 Μαΐου 1999). Για τον ίδιο σκοπό δόθηκε συναυλία αργότερα και στο Λονδίνο.

-Συναυλία στην Ξάνθη υπέρ των σεισμοπαθών στη Νικομήδεια της Τουρκίας (30-8-1999). Συμμετείχε ο Θανάσης Γκαϊφύλλιας.

-Συναυλία το Περιστέρι για τους σεισμοπαθείς τον Μάρτιο του 2001.

-Συναυλία στο Ηρώδειο (9-2000) για το Μουσείο Ακροπόλεως.

-Συναυλία στο Αργυρόκαστρο (16-6-2001) για τους κατοίκους της περιοχής.

-Συναυλία στη Σίβηρη της Χαλκιδικής για την συντήρηση του θεάτρου και καλύτερες υποδομές (7-2001).

-Στο Κατράκειο για τα παιδιά του Χατζηκυριάκειου ορφανοτροφείου (11-9-2001). Εξαιτίας του σκοπού δεν αναβλήθηκε η συναυλία αφού εκείνη τη μέρα είχε γίνει η τρομοκρατική επίθεση στους Δίδυμους Πύργους στη Νέα Υόρκη. Δυστυχώς αυτό δεν μπόρεσαν να το κατανοήσουν κάποιοι ισχυροί ομογενείς μας.

-Στο Ηρώδειο με την Emma Shapplin για τους πρόσφυγες (9-2001). Η παράδοση της επιταγής των 80.000.000 δρχ. έγινε στις 24-10-2001.

-Στο Μέγαρο Θεσσαλονίκης για το σωματείο «Στοργή» (καρκινοπαθή παιδιά) τον Γενάρη του 2002.

-Συναυλία για τους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα (14-6-2002) στο Κατράκειο θέατρο (συμμετοχή και των Δ.Μπάση, Γ.Ανδρεάτου και Γλυκερίας) σε τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη.

-Τρεις συναυλίες στη Σύρο τον Σεπτέμβρη του 2002 καθώς και ο δίσκος «Αφιέρωμα στον Μάρκο Βαμβακάρη» τα έσοδα των οποίων διατέθηκαν για την συντήρηση του θεάτρου Απόλλων.

-London Palladium – Συναυλία για την Κύπρο (1-11-2002) – Συμμετοχή της Deborah Myers.

-Δυο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Θεσ/νίκης με τη Μαρινέλλα για τους σκοπούς της ΕΛΕΠΑΠ (12-2-2003).

-Συναυλία στο Μαϊάμι με την Μαρινέλλα για ένα γηροκομείο, με πρωτοβουλία της ελληνικής κοινότητας (3-2003).

-Συναυλία αφιέρωμα στη Μικρά Ασία στο Ηρώδειο για την αποκατάσταση της Αγια- Σοφιάς στην Κωνσταντινούπολη με την συνεργασία της Unesco (21-6-2003), με συμμετοχή της Γλυκερίας, της Αρετής Κετιμέ και της Εστουδιαντίνας Νέας Ιωνίας.

-Συναυλία στον Λυκαβηττό με τη Μαρινέλλα (17-9-2003) υπέρ σωματείου MDA Hellas.

-Δυο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με τον Μιχάλη Χατζηγιάννη για το Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (9 & 10-6-2004).

-Συναυλία στο Θέατρο Βράχων (18-7-2004) με τη Γλυκερία και την Εστουδιαντίνα για τα άτομα με ψυχικές ανάγκες.

-Συμμετοχή στη συναυλία αγάπης (21-1-2005) στο κλειστό γήπεδο μπάσκετ OAKA για τους πληγέντες του τσουνάμι της ΝΑ Ασίας.

-Δυο συναυλίες στο Ηρώδειο με την Dulce Pontes για τους σκοπούς του σωματείου ΕΛΠΙΔΑ (31 Μαΐου & 1 Ιουνίου 2005).

-Δυο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (10 & 11 Νοεμβρίου 2005) με έργα Μίκη Θεοδωράκη για το σωματείο ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ καθώς και η κυκλοφορία του cd με τα έργα «Ρωμιοσύνη» και «Άξιον εστί» που πήγαν για τον ίδιο σκοπό.

-Δυο συναυλίες στο Κολλέγιο Αθηνών με έργα Μίκη Θεοδωράκη για το Ταμείο Υποτροφιών (21 & 22 Μαρτίου 2006).

-Συναυλία στο Μέγαρο Μουσικής Θεσ/νίκης με Dulce Pontes, Στέφανο Κορκολή και Μιχάλη Τζουγανάκη για την ΕΛΕΠΑΠ (13-6-2006).

-Συμμετοχή στη συναυλία του Αντώνη Μιτζέλου στην Κύπρο (11-11-2006).

-Δύο συναυλίες στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, για τους σκοπούς της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες (29 & 30-1-2007).

-Συναυλία στο Πελένδρι της Κύπρου στις 20/6/2008 τα έσοδα της οποίας δόθηκαν για την αναδάσωση των καμένων περιοχών από την μεγάλη πυρκαγιά του 2007 στην ευρύτερη περιοχή.

-Οι συναυλίες-αφιερώματα στο Σταύρο Κουγιουμτζή που έγιναν στο Ηρώδειο στις 17 & 18 Σεπτεμβρίου 2008, έγιναν για τους σκοπούς του συλλόγου «Μαζί για το παιδί». Και στη συναυλία που διοργάνωσε ο Δήμος Καλαμαριάς για τον Σταύρο Κουγιουμτζή, στις 5 Σεπτεμβρίου 2008, ο Νταλάρας συμμετείχε χωρίς αμοιβή.

-Συναυλία με τα ποιήματα της Ελένης Αρβελέρ με τίτλο «Απόκρυφη Ιστορία» (16-11-08 στο ΜΜΑ) για την Παγκόσμια ημέρα για τον διαβήτη.

-Δυο συναυλίες στο Παλλάς, (15 & 16 Δεκεμβρίου 2008) για τους σκοπούς του ιδρύματος «Θώραξ» και την ενίσχυση της εκστρατείας πρόληψης του καπνίσματος σε παιδιά και εφήβους.

-Συναυλία με Π. Θαλασσινό και Μπ. Στόκα στο Θέατρο Πέτρας (16- 9-2009) για την ενίσχυση προσφύγων. Η παράδοση της επιταγής των 40.000 euro έγινε στις 12-11-2009.

-Συναυλία στη Νέα Υόρκη τον Νοέμβριο του 2010 για το ελληνικό σχολείο της περιοχής.

-Συναυλία στο Φεστιβάλ ΕΔΟΝ στην Κύπρο για θέματα που αφορούν στους νέους (7-7-2011). Παράδοση επιταγής 5000 euro.

-Συναυλία στο Βεάκειο Θέατρο (12-7-2011) για το ΚΕΘΕΑ-Νόστος

-Συναυλίες στην Κύπρο (σε διάστημα δεκαετίας περίπου) για συλλόγους υπέρ των ανθρώπων που πάσχουν από καρκίνο και υπέρ των εγκλωβισμένων της Καρπασίας.

Σε συνέχεια όλων αυτών στην ανεπίσημη ιστοσελίδα των φίλων του τραγουδιστή, η Ελένη Κωστελέτου πολύ εύστοχα σημειώνει:

«Οι άνθρωποι που συνεργάστηκαν με τον Γ.Νταλάρα για την πραγματοποίηση των εκδηλώσεων, αισθάνθηκαν την ανάγκη να τον τιμήσουν. Και υπάρχουν τα ντοκουμέντα των βραβεύσεων. Αν και δεν επεδίωξε ο ίδιος τις τιμές, ήταν η αγάπη και το αίσθημα ευγνωμοσύνης που οδηγούσε στην συγκεκριμένη κατεύθυνση. Δεν γνωρίζω, κύριοι της σάτιρας και του σύγχρονου εξυπνακισμού, πολλούς να τιμούν και να σέβονται έναν άνθρωπο για την προσφορά του, επειδή τους »έκλεψε». Και μιλάμε για ανθρώπους από την επίσημη Κυπριακή Πολιτεία, τα όργανα του Ο.Η.Ε, μέχρι τους αντιστασιακούς της Χίου και το κάθε είδους σωματείο».

Στο βιογραφικό του τραγουδιστή, όπως καταγράφηκε από τους Αποστόλη Γιαννακίδη και Θοδωρή Χαϊκάλη στη Wikipedia, αναγράφεται ένα μέρος από τις διακρίσεις που απονεμήθηκαν στον τραγουδιστή. Όσοι τον βράβευσαν, κάτι περισσότερο θα ήξεραν μάλλον, από τα blogs και τους κατά καιρούς επικριτές του…

-Με πρωτοβουλία του ίδιου, οργανώθηκε η μεγαλύτερη συναυλία για το Κυπριακό το 1994 στο Brendan Byrne Arena του Νιου Τζέρσεϊ. Μετά την επική συναυλία, ο Γιώργος Νταλάρας βρέθηκε στην Ουάσινγκτον για να παραλάβει από τον γερουσιαστή Έντουαρντ Κέννεντυ μία από τις πιο έγκυρες και τιμητικές διακρίσεις, το Διεθvές Βραβείo «Kennedy» σε αναγνώριση του ανθρωπιστικού του έργου. Το βραβείο έφερε τον τίτλο: «Μη ρωτάς τι κάνει η πατρίδα σου για σένα, αλλά τι μπορείς να κάνεις εσύ για την πατρίδα σου»

-Τον Ιούλιο του 1993 έγινε η αναγόρευση του Νταλάρα σε επίτιμο δημότη όλων των μεγάλων πόλεων του νησιού. Ξεχωριστή αναφορά από όλες τις αναγορεύσεις επιβάλλεται να γίνει στην τελετή που έγινε στις 25-4-1999 στα γραφεία του Δήμου Αμμοχώστου στη Λεμεσό , όπου ο Γιώργος Νταλάρας αναγορεύθηκε σε επίτιμο δημότη της Αμμοχώστου και του απονεμήθηκε το σπασμένο κλειδί, σύμβολο της συνεχιζόμενης τουρκικής κατοχής της πόλης της Αμμοχώστου, καθώς και τιμητικό δίπλωμα, ως δείγμα αναγνώρισης κι εκτίμησης της συνεχούς και ανιδιοτελούς προσφοράς του στον αγώνα της Κύπρου.

-Σε ειδική τελετή που πραγματοποιήθηκε στο «Σπίτι της Κύπρου» στην Αθήνα στις 2 Ιουνίου του 1998, ο Γιώργος Νταλάρας ανακηρύχθηκε επίτιμος πολίτης της Κυπριακής Δημοκρατίας, παραλαμβάνοντας και το κυπριακό διαβατήριο, ως αναγνώριση της συνεισφοράς του στην επίλυση του Κυπριακού προβλήματος. Στην τελετή παραβρέθηκε ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου κ. Χρυσόστομος, ο Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού Λυκούργος Κάππας, ο πρέσβης της Κύπρου στην Αθήνα κ. Χριστόδουλος Πασιαρδής, ο Μάριος Τόκας, ο Μιχάλης Χριστοδουλίδης και άλλοι πολλοί φίλοι του. Με την εκδήλωση αυτή ολοκληρώθηκαν και οι εκδηλώσεις για τα δεκάχρονα του «Σπιτιού της Κύπρου». Έτσι με την ευκαιρία αυτή ο Μακαριότατος Αρχιεπίσκοπος Κύπρου επέδωσε το μετάλλιο των δέκα χρόνων του «Σπιτιού της Κύπρου» στον -Κύπριο πλέον- τραγουδιστή.

-Τον Αύγουστο του 1998 το Συμβούλιο Απόδημου Ελληνισμού τίμησε την καλλιτεχνική και κοινωνική προσφορά του Γιώργου Νταλάρα σε μια ξεχωριστή εκδήλωση στην Ολυμπία με την παρουσία προσωπικοτήτων από όλο τον κόσμο. «Η λέξη γενναιοδωρία είναι αυτή που χαρακτηρίζει τον Γιώργο και με τα δύο συνθετικά της. Ο Γιώργος είναι γενναίος και το τραγούδι του είναι δώρο στον πολιτισμό». Τα λόγια αυτά ανήκουν στον Κώστα Γαβρά.

-Στις 9 Ιουνίου 2001 στη Νέα Υόρκη, του απονεμήθηκε το 11o Βραβείο Ελευθερίας από τον Παγκύπριο Σύνδεσμο σε μια εκδήλωση εκτίμησης για την προσφορά του καλλιτέχνη στον αγώνα για το κυπριακό.

-Στις 8 Οκτωβρίου 2001 στο αμφιθέατρο της ΑΤΗΚ στη Λευκωσία, η ΑΤΗΚ τίμησε τον Γιώργο Νταλάρα για την προσφορά του στην Κύπρο και στον Ελληνικό Πολιτισμό. Ο Γενικός Διευθυντής της ΑΤΗΚ παρέδωσε στον καλλιτέχνη ένα μοναδικό γλυπτό, το οποίο κατασκευάστηκε ειδικά γι’ αυτόν.

Κατά καιρούς έχει τιμηθεί με αρκετές ακόμα διακρίσεις. Ορισμένες τιμές που του έχουν γίνει είναι:

Βραβείο Έλληνα Πατριώτη Αγωνιστών Εθνικής Αντίστασης, Βραβείο «Μπελογιάννης», Βραβείο Υπουργείου Πολιτισμού Γιουγκοσλαβίας, Βραβείο Δήμου Βελιγραδίου (στην διάρκεια των βομβαρδισμών), Βραβείο Κυπριακής Πρεσβείας, Βραβείο από ΤΕΔΚΝΑ (Τοπική Ένωση Δήμων και κοινοτήτων Αττικής), Βράβευση από Εργατικό Κέντρο Πειραιά, χρυσό παράσημο του Αποστόλου Βαρνάβα, Βραβείο Αγνοουμένων και Εγκλωβισμένων Κύπρου και άλλες πολλές διακρίσεις…

-Την Πέμπτη, 5 Οκτωβρίου 2006, με την έγκριση του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, κ. Κόφι Ανάν και του Ύπατου Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες κ. Antonio Guterres, ο Γιώργος Νταλάρας ανακηρύχθηκε ως ένας από τους επτά Πρεσβευτές Καλής Θέλησης για τους πρόσφυγες της Ύπατης Αρμοστείας παγκοσμίως. Η ανακήρυξή του έγινε σε ειδική τελετή στην Παλαιά Βουλή, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια.

Θα πρέπει λοιπόν να καταλάβουν όλοι ότι το «Συμμετέχει χωρίς αμοιβή ο Γιώργος Νταλάρας» δεν είναι απλά μια φράση που τη λέμε έτσι για να υπάρχει…. Είναι μια πραγματικότητα… Κι επειδή φαντάζομαι πως ο ίδιος θα κρατά στο αρχείο του περισσότερα «μυστικά και ντοκουμέντα», από αυτά που η δική μας έρευνα έφερε στην επιφάνεια, κάποια στιγμή θα πρέπει να τα δημοσιοποιήσει, όχι απαραίτητα για να απαντήσει σε αυτούς που αντιμάχονται, αλλά για να μάθει την αλήθεια ο απλός κόσμος, που συχνά είναι έρμαιο στον «τυφώνα» της παραπληροφόρησης…

Σημείωση: Η παρούσα καταγραφή δεν θα είχε πραγματοποιηθεί αν δεν υπήρχε η σημαντική βοήθεια της φίλης Ελένης Κωστελέτου, δικηγόρου από τη Θεσσαλονίκη, στην οποία οφείλουμε, εκτός από τη συγκέντρωση των στοιχείων κι ένα μεγάλο μέρος των δημοσιευμάτων που παραθέτουμε, καθώς κι ένα μέρος από τα στιγμιότυπα που υπάρχουν στο video που συνοδεύει το κείμενο.

Φωτογραφίες: Αρχεία Ελένης Κωστελέτου, Θανάση Γιώγλου, www.dalaras.com/forum

1. »Ε»-Ελευθεροτυπία (7-1991)
2. Σιέρα Λεόνε 2007
3. Βράβευση »Μαζί για το παιδί» (2-2-2011)
4. Στην Κύπρο τον Ιούνιο του 1993
5. 9-10-1975.Συμπαράσταση στους απεργούς εργοστασίου ΜΕΛ
6. 9-10-1975 Συμπαράσταση στους απεργούς εργοστασίου ΜΕΛ

 

 

Δείτε ολόκληρο το άρθρο μαζί με σπάνιο αποκλειστικό βίντεο και αποκόμματα εφημερίδων (photo-gallery) στον παρακάτω σύνδεσμο:

http://www.ogdoo.gr/portal/index.php?option=ozo_content&perform=view&id=3696&Itemid=29

0 1584

 

Με αφορμή τα όσα εξαιρετικά δυσάρεστα συμβαίνουν αυτές τις μέρες, θα θέλαμε να σας προσκαλέσουμε να συμμετάσχετε στην εκστρατεία «Και 1 θύμα ρατσιστικής βίας είναι πολύ!» που έχει ξεκινήσει το Γραφείο της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες στην Ελλάδα από τις αρχές του χρόνου.

Με την εκστρατεία αυτή η Υ.Α. θέλει να αντιδράσει στο ανησυχητικό φαινόμενο επιθέσεων μίσους κατά αλλοδαπών, με μόνο κριτήριο το χρώμα ή την καταγωγή τους, που τον τελευταίο καιρό έχει πάρει επικίνδυνες διαστάσεις. Τα θύματα – πρόσφυγες, αιτούντες άσυλο, μετανάστες, ανάμεσά τους γυναίκες και παιδιά – δεν τις καταγγέλλουν είτε γιατί φοβούνται, είτε γιατί θεωρούν ότι είναι μάταιο. Η ατιμωρησία αλλά και η ανοχή διευρύνουν τον κύκλο της βίας.

Στον πυρήνα της εκστρατείας βρίσκεται η ιστοσελίδα www.1againstracism.gr που δημιουργήσαμε με σκοπό να δώσουμε ένα βήμα διαλόγου και έκφρασης για ένα θέμα που σπάνια συζητιέται νηφάλια δημοσίως. Η ιστοσελίδα ανανεώνεται με σχετικά επώνυμα άρθρα, βίντεο, φωτογραφίες, σχόλια ή μαρτυρίες.

 

http://www.1againstracism.gr/index.php/el/

1 988

Μαθητές και παιδιά πρόσφυγες ενώνουν τη φωνή τους κατά του ρατσισμού

Δύο αφρικανές χορεύτριες του συγκροτήματος Mandela girls ανεβαίνουν στη σκηνή με πολύχρωμες φορεσιές και καλωσορίζουν τον κόσμο που έχει κατακλύσει την αίθουσα «Νίκος Γκάτσος» της Τεχνόπολις του Δήμου Αθηναίων, με έναν παραδοσιακό χορό της Νότιας Αφρικής.

«Κυρίες και κύριοι, οι μαθητές που βραβεύονται σήμερα δεν σιώπησαν, ύψωσαν τη φωνή τους ενάντια στο ρατσισμό και τη βία, με επιχειρήματα, προτάσεις και ευαισθησία. Τους συγχαίρουμε και τους καλούμε να συνεχίσουν αυτό τον αγώνα για να σταματήσει ο κύκλος της βίας», δηλώνει η Υπεύθυνη του Τομέα Ενημέρωσης της Υ.Α., κ. Καίτη Κεχαγιόγλου, ανοίγοντας το μεσημέρι του Σαββάτου, 23 Ιουνίου, την Τελετή Βράβευσης του 17ου Πανελλήνιου Διαγωνισμού Μαθητικής Δημιουργίας που διοργάνωσε, όπως κάθε χρόνο, η Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες (Υ.Α.) σε συνεργασία με την Επιτροπή Ευαισθητοποίησης των Νέων.

Πάνω από 400 μαθητές, γονείς, παιδιά πρόσφυγες, εκπαιδευτικοί, δημοσιογράφοι, καλλιτέχνες, εκπρόσωποι φορέων, οργανώσεων και κομμάτων τίμησαν με την παρουσία τους την Τελετή Βράβευσης του περσινού διαγωνισμού με τίτλο «Ρατσισμός και Ξενοφοβία: Επικίνδυνα φαινόμενα για μια χώρα». Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων που τιμάται στις 20 Ιουνίου, είκοσι επτά μαθητές και μαθήτριες πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης και δεκαεπτά ασυνόδευτοι ανήλικοι πρόσφυγες που φιλοξενούνται σε κέντρα υποδοχής, βραβεύθηκαν για τη συμμετοχή τους στο διαγωνισμό μέσα από τα κείμενα, τις ζωγραφιές και τις συνεντεύξεις τους. Οι μαθητές κατέθεσαν το προσωπικό τους στίγμα και τις προτάσεις τους στο προφητικό θέμα του διαγωνισμού κι ένωσαν τη φωνή τους , με τις κοινότητες προσφύγων και μεταναστών που συμμετείχαν στην εκδήλωση, στέλνοντας ένα ηχηρό, πολύχρωμο μήνυμα κατά του ρατσισμού και της ξενοφοβίας.

Ξεκινώντας τις απονομές των τιμητικών διπλωμάτων στους μαθητές, ο Γενικός Γραμματέας Νέας Γενιάς, κ. Γιάννος Λιβανός, δήλωσε ότι ο Μαθητικός Διαγωνισμός είναι από τις λίγες εκδηλώσεις που η Γενική Γραμματεία Νέας Γενιάς στηρίζει διαχρονικά: «Σε μια περίοδο που ο ρατσισμός, η ξενοφοβία και η μισαλλοδοξία έχουν αυξηθεί στη χώρα μας, ως φαινόμενο που συνδέεται με την οικονομική κρίση και λόγω απουσίας εθνικής πολιτικής για τη μετανάστευση αποδεκτής από όλες τις πολιτικές δυνάμεις, η Γ.Γ.Ν.Γ έχει επεκτείνει τη συνεργασία της με την Υ.Α. σε ένα πρόγραμμα, τα Περάσματα, το οποίο απευθύνεται σε μαθητές και νέους και ουσιαστικά είναι ένα εργαλείο κατά του ρατσισμού με όχημα τα σχολεία. Ένα βιωματικό παιχνίδι που βάζει στη θέση των προσφύγων τους νέους και τους εφήβους».

Στην ομιλία του, o Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της Υ.Α., κ. Γιώργος Νταλάρας, απευθυνόμενος στους μαθητές που διακρίθηκαν στο διαγωνισμό σημείωσε: «Αυτά τα παιδιά, με τον τρόπο που γράφουν, που αντιμετωπίζουν και αντιπαρατίθενται στην κοινωνία, είναι το πιο υγιές, ενεργό και δημιουργικό κομμάτι ενός κόσμου που ταλανίζεται, παιδεύεται και στο τέλος αυτομαστιγώνεται. Να ξέρετε, κι εσείς οι μεγαλύτεροι που είστε εδώ και οι πρόσφυγες που ζουν στην Ελλάδα, ότι αυτά τα νέα παιδιά που ασχολούνται, γράφουν, νοιάζονται και αγαπούν τον κόσμο που ζουν με την νιότη τους και το πείσμα τους, αυτοί λοιπόν οι νέοι άνθρωποι θα μας έχουν πάντα κοντά τους. Να είστε καλά και να συνεχίζετε. Συγχαρητήρια»

Ο Επικεφαλής της Υ.Α. στην Ελλάδα, κ. Γιώργος Τσαρμπόπουλος, απονέμοντας βραβείο σε μια μαθήτρια από τον Έβρο, αναφέρθηκε στο πόσο σύνθετα είναι τα προβλήματα που δημιουργούνται από τη μαζική είσοδο προσφύγων και μεταναστών στην Ελλάδα και πως γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο, ο διάλογος για την αναζήτηση λύσεων, μακριά από συνθηματολογία και υπεραπλουστεύσεις, είναι σήμερα επιτακτική ανάγκη. «Όλα ξεκινάνε από το σχολείο, εκεί που ο πόθος για μια καλύτερη κοινωνία μπορεί να μετουσιωθεί σε πράξεις και συμπεριφορές που να ενώνουν αντί να διχάζουν τους ανθρώπους… Απέναντι στο δηλητήριο του μίσους, που οδηγεί στην εύκολη στοίχιση πίσω από χουλιγκανικές ορδές θρασύδειλων, εσείς προτάσσετε το διάλογο και την ανθρώπινη αλληλεγγύη… Δεν είναι ο ευκολότερος πάντα δρόμος… Απέναντι σε όσους ανέχονται ή επικροτούν σήμερα τη ρατσιστική βία, τη φασιστική βία, θυμίστε τους πως αύριο μπορεί να είναι αυτοί τα υποψήφια θύματα. Γιατί η βία γεννά βία και δεν λύνει κανένα πρόβλημα», επισήμανε χαρακτηριστικά.

Οι βραβευμένοι μαθητές παίρνοντας το λόγο, συγκίνησαν με την τόλμη και την υπευθυνότητά τους. «Μέσα από την εργασία μας δεν επιχειρήσαμε να ωραιοποιήσουμε τα πράγματα, αλλά να μεταδώσουμε όσα είδαμε, την εμπειρία μας, από την δική μας περιορισμένη σκοπιά. Διαπιστώσαμε πόσο ανώριμοι είμαστε, πόσο εσωστρεφείς και αμήχανοι απέναντι στο άλλο, και ότι πρέπει να βλέπουμε σαν κοινωνία το άλλο ούτε σαν καλό ή κακό ούτε σαν άσχημο ή ωραίο», ανέφεραν μαθητές από την Αθήνα που στην εργασία τους πήραν συνεντεύξεις από μετανάστες, οργανώσεις και την αστυνομία.

Τα παιδιά πρόσφυγες που φιλοξενούνται σε ξενώνες φιλοξενίας ασυνόδευτων ανηλίκων και συμμετείχαν στο Μαθητικό Διαγωνισμό, ταξίδεψαν στην Αθήνα από τα Ανώγεια Κρήτης, την Αγριά Βόλου, τη Μακρινίτσα, την Αγιάσο Λέσβου για να μοιραστούν την προσωπική τους εμπειρία από το δύσκολο ταξίδι της προσφυγιάς και να δηλώσουν την αντίστασή τους στην ανερχόμενη ξενοφοβία: «Στα προβλήματά σας ανήκουμε κι εμείς όμως. Εμείς οι πρόσφυγες που ήρθαμε εδώ για να χτίσουμε από την αρχή τη ζωή μας και να γεμίσουμε με ελπίδα τα πνευμόνια μας. Το καταλαβαίνω ότι δεν είναι εύκολο για κανέναν λοιπόν. Αλλά προσπαθήστε να καταλάβετε, ν’ ακούσετε κι εσείς τη φωνή μου. Προσπαθήστε να έρθετε κοντά μας και εμείς θα σας βοηθήσουμε».

Βραβεία απένειμαν, μεταξύ άλλων, ο Διευθύνων Σύμβουλος της «Τεχνόπολις», κ. Κωσταντίνος Μπιτζάνης, ο Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων, εκπρόσωποι του ΚΕΜΕΤΕ της ΟΛΜΕ, του ΚΕΔΑ του Πανεπιστημίου Αθηνών, του Ελληνικού Συμβουλίου για τους Πρόσφυγες, εκπρόσωποι κομμάτων, οργανώσεων, μεταναστευτικών κοινοτήτων, δημοσιογράφοι όπως ο Niko Ago, καλλιτέχνες κι εκπαιδευτικοί.

Μετά τις βραβεύσεις των μαθητών ακολούθησε το αφρικανικό παραμύθι «Η φωτιά στο βουνό», μια θεατρική διασκευή από τους μαθητές του καλλιτεχνικού γυμνασίου Γέρακα, οι οποίοι ταξίδεψαν το κοινό με ένα μοναδικό τρόπο στη μακρινή Χώρα του Κουράγιου, όπου ένας νέος προσπαθεί να επιβιώσει με την πίστη και την επιμονή του.

Παράλληλα με την εκδήλωση το κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει στον ίδιο χώρο μία εικαστική έκθεση με αφρικανικά τοτέμ, μάσκες, ασπίδες και φιγούρες που δημιούργησαν οι μαθητές του Καλλιτεχνικού σχολείου του Γέρακα, ενώ η Ένωση Αφρικανών Γυναικών, η Συριακή Κοινότητα και το Στέκι των Λαών της Ανατολής «Γέφυρα» πρόσφεραν ένα δείγμα της παραδοσιακής τους κουζίνας.

Στο τέλος της εκδήλωσης, μικροί και μεγάλοι, ακολουθώντας τα βήματα του χορευτικού συγκροτήματος Mandela girls πάνω στη σκηνή, ανανέωσαν το ραντεβού τους για την επόμενη χρονιά αποδεικνύοντας πως «Σε μια δίκαιη κοινωνία χωράμε όλοι. Όταν εξορίζονται η ανθρωπιά, η λογική και τα δικαιώματα, τότε δεν χωράει κανείς»*

* Βραβευθέντες μαθητές Α’ Λυκείου της Ελληνογερμανικής Αγωγής

‘Ερχεται με την Άνοιξη όταν βάζω στο Cd τις επιλογές με τα πρώτα του τραγούδια. «Που ‘ναι τα χρόνια», «Το σακάκι μου κι αν στάζει» ,»Δίχως την καρδούλα σου», «Για την απονιά σου», «‘Αλλα μου λεν τα μάτια σου». Μου μεταφέρουν μια χαρά και μια αισιοδοξία άλλων εποχών.
Μου μεταφέρουν ένα αίσθημα μιας Ελλάδας αλλιώτικης, αξιόλογης, ανθρώπων με καθαρό βλέμμα.
Μου θυμίζει πατρίδα όταν λείπω. «Κάτω απ’ την κληματαριά πόσο μου’ λειψες πατρίδα, πόσα μες τον ήλιο σου θάματα δεν είδα».
Τον θυμάμαι στην απεργία γιατί τα τραγούδια του μας συνόδευαν σε πορείες και συγκεντρώσεις, όταν πιστεύαμε σαν ηλίθιοι ότι τα πράγματα θ’ αλλάξουν κάποτε και σ’ αυτή τη χώρα..και δεν άλλαξαν. Δεν έφταιγε όμως εκείνος γι αυτό.
Μου θυμίζει τον παλιό μου εαυτό , φοιτητή, όταν άκουγα το «Κόκκινο τραιντάφυλλο»,»Του κάτω κόσμου τα πουλιά» ή τους «Μετανάστες».
Μου θυμίζει τους μεγάλους μας ποιητές και τους συνθέτες που δε ζουν πια. Τον Ελύτη (‘Όμορφη και παράξενη πατριδα») τον Καββαδία, το Ρίτσο..

Είναι για μένα οι παλιές κασέτες που αγοράζαμε με μανία από τους πάγκους ή γράφαμε ως επιλογές στα δισκάδικα. Το ξέρω, φταίμε κι εμείς, αλλά όχι απόλυτα. Η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν μια ακριβή χώρα. ‘Εχουμε όμως και τα «νόμιμα» βινύλιά μας.
Μου θυμίζει τα παιδιά μου μικρά όταν τραγουδούσαμε μαζί. «Το πουκάμισο το θαλασσί, μια φορούσα εγώ και μια εσύ.»
Μου θυμίζει το φίλο μου το Βασίλη που ήξερε όλα τα τραγούδια του απέξω και μας τα τραγουδούσε ή σε ανύποπτο χρόνο έριχνε κι από μια ατάκα.»Μάνα μου αλλιώς μου τα’ πες για φιλίες και γι’ αγάπες» ή «Σκορπίσανε οι φίλοι μου , οι Μάηδες οι ήλιοι μου»
Μου θυμίζει την κασέτα του φίλου μου του Κώστα που τη είχε σε μόνιμη βάση στο αυτοκίνητο και όταν πηγαίναμε για προπόνηση άκουγα το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» και την «Αλάνα».
Είναι η εικόνα του στη Λεωφόρο δίπλα στον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη να τραγουδάει «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει» και δεν εννοούσε βέβαια τους απατεώνες που διέσυραν αυτή τη χώρα. Γιατί κι εκείνοι αυτό τραγουδάνε..
Μου αρέσει η απίστευτη ειλικρίνειά του όταν βλέπω στο YouTube τη σκηνή από το 1972 που τον ρωτάει ο Παπαστεφάνου στο αεροδρόμιο αν είχαν επιτυχία οι συναυλίες του στην Αμερική και εκείνος απαντάει με μια ειλικρίνεια αφοπλιστική ότι η συναυλία ήταν μία κι αυτή δεν πήγε και τόσο καλά..

Ξεκίνησε φτωχός, παιδί προσφύγων από την Κοκινιά, ορφάνεψε μικρός, άλλαξε χίλιες δουλειές, αυτομορφώθηκε, έμαθε μουσική μόνος του, έμαθε να κατασκευάζει όργανα μουσικά μόνος του και να παίζει με τον ‘Αλντι Μέολα κιθάρα ώστε να μη μπορούν να του πουν το παραμικρό όλοι εκείνοι που με χίλιους πλάγιους τρόπους έγιναν απλώς αναγνωρίσιμοι για μια βδομάδα.

Μου αρέσει λοιπόν που δε φοβήθηκε ποτέ να βάλει τη φωνή του δίπλα σε μεγάλα αστέρια της ξένης μουσικής είτε ήταν ο Στίγκ, οι Τζέθρο Ταλ, η ‘Εμα Σάπλιν και πόσοι άλλοι.
Μου αρέσει που ανέδειξε και βοήθησε όσο λίγοι ταλαντούχους νέους του τότε και το ίδιο κάνει και σήμερα. Τερμίτες, Πυξ Λαξ, Κατσιμιχαίοι, Υπόγεια Ρεύματα,Συνήθεις ‘Υποπτοι, ‘Αγαμοι θύτες.. και μετά Αρετή Κετιμέ, Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας.κλπ.κλπ.
Μου αρέσει που άνοιξε δρόμους σε είδη μουσικής που άλλοι δεν τα ακουμπούσαν, που τα πέρασε στον πολύ κόσμο.Τα λάτιν, τα ρεμπέτικα,τα έθνικ, τα αφιερώματα στον Τσιτσάνη, τον Βαμβακάρη.
Μου αρέσει που τα χόμπυ του είναι η μηχανή, οι καταδύσεις και τα παράξενα ταξίδια κι ας το γνωρίζουν ελάχιστοι.
Μου αρέσει που όσο κι αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να του βρουν ούτε ένα σκάνδαλο, προσωπικό, οικογενειακό, πολιτικό.
Μου αρέσει η σοβαρότητά του, η φυσική του συστολή όταν τον καλούν να χορέψει στη σκηνή.
Μου αρέσει που δεν έκανε ποτέ εκπτώσεις.Ούτε στη δουλειά του ούτε στις αρχές του.
Μου αρέσει που διαχειρίστηκε τη δόξα του ψύχραιμα, ήρεμα, ανθρώπινα.
Μου αρέσει η καλώς εννοούμενη «μαγκιά» του.
Μου «αρέσει» που κάποιοι ευργετηθέντες από τον ίδιο έκαναν κατά καιρούς απαξιωτικές δηλώσεις για τα τραγούδια και την εποχή, εξαπατημένοι από το Life Style των περιοδικών του Κωστόπουλου και τώρα δεν τους θυμάται κανείς, ούτε αυτούς , ούτε τα τραγούδια τους. ‘Ισως σε κανα παιδικό πάρτι μόνον. Κι αν κάτι μείνει κι απ’ αυτούς στην ιστορία θα είναι εκείνα τα τραγούδια που κάνουν ότι δε θυμούνται..
Μου «αρέσει» που ο πολύ «λίγος» τελικά Ρέμος διέπραττε ύβρη όταν έλεγε
πάνω στη σκηνή του «Αθηνών Αρένα» «..και τώρα ένα χειροκρότημα για το φίλο μου το Γιώργο» χωρίς να’ χει καταλάβει ότι κι εκείνον ελάχιστοι θα τον θυμούνται σε είκοσι χρόνια.
Μου αρέσει που ο «φίλος Γιώργος» έπαιξε και τραγούδησε στις μεγαλύτερες και πιο σπουδαίες αίθουσες μουσικής του πλανήτη αποκτώντας φανατικό κοινό από αλλοδαπούς πραγματικούς φίλους. Που συνάντησε ως πρέσβης καλής θελήσεως του ΟΗΕ τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες διεθνώς.
Μου αρέσει που και σήμερα δημιουργεί πολιτισμό με το ίδιο πάθος. Εστουδιαντίνα Ν Ιωνίας, παραγωγή δίσκων για ‘Αλκη Αλκαίο, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Ηλία Κατσούλη, Μάνο Ελευθερίου..που δε φοβάται να κάνει δεύτερες φωνές στο Θαλασσινό, στη Ζουγανέλη, στο Στόκα..
Μου αρέσει που οι εκατοντάδες συναυλίες του στη μεταπολίτευση, χωρίς είσοδο, σε πλατείες, εργοστάσια και δρόμους,και μετά στο Ολυμπιακό στάδιο,εκείνες για τον Λοίζο, το Μπιθικώτση, για το μουσείο της Ακρόπολης, για το κέντρο ελληνικών σπουδών στο Τορόντο, για το ελληνικό σχολείο στον Καύκασο, στην ‘Ιμβρο, τα χρήματα για βιβλιοθήκες σε άγονα νησιά, για υποτροφίες σε έλληνες φοιτητές, για αγωνιζόμενους εργάτες, για την Κύπρο της Ε.Ε έχουν κάνει κάποιους να χάνουν και σήμερα ακόμη τον ύπνο τους.

Τι να αποδείξει άλλο ο Γιώργος Νταλάρας. Είναι χορτασμένος από αυτό που ήθελε και αγαπούσε και συνεχίζει ακάθεκτος,χωρίς να τσιμπάει στις σειρήνες της ματαιοδοξίας , χωρίς να μπαίνει στην παγίδα του λαιφ σταιλ- ίσα ίσα που προσπαθούσε να προειδοποιήσει άλλους.

Τα χρήματά του τα απέκτησε νόμιμα και με την αξία του και καλά έκανε. Δεν προκάλεσε ποτέ, δεν έκανε ποτέ αυτό που ο Λαζόπουλος έχει αναγάγει σε τέχνη. Να ειρωνεύεται και να κοροιδεύει όποιους «μειωμένης αντίληψης» κατά την απόψή του επιθυμεί, να τους διασύρει, αυτός να το παίζει έξυπνος για να γελάνε οι από κάτω μαζί τους. Φυσικά τους αποκάτω τους έχει στα ώπα ώπα γιατί με την κολακεία του προς αυτούς επιβιώνει. Κι όταν καποιος έρμος τολμήσει να απαντήσει από καποιο άλλο κανάλι τον κατακεραυνώνει στην επόμενη εκπομπή του με ό,τι χυδαιότερο μπορεί. Για να μην πούμε για τα χρήματα που παίρνει και είναι πάρα πολλά, ούτε για τα πολιτικά παιχνίδια μέσω της εκπομπής του.
Ο Νταλάρας δεν ειρωνεύτηκε, δεν μείωσε, δεν αδίκησε. Είχε γνώμη και σκληρή μάλιστα όταν χρειαζόταν και την έλεγε, μη σκεπτόμενος ποιους θα κακοκαρδίσει. Κι ας ήταν ο Ρασούλης ή ο Κραουνάκης.
Τη φτηνή επιθεώρηση του κ. Λαζόπουλου με το χειραγωγημένο του κοινό θα δούμε αν θα τη θυμάται κανένας σε είκοσι χρόνια. ‘Οπως και τη χυδαία εξυπνακίστικη σάτιρα του κ .Πανούση. Τα τραγούδια όμως του Γιώργου θα τα τραγουδούν αιώνες μετά. Κι αυτό είναι που τους κάνει να βγάζουν αφρούς.

‘Ηθος, αξιοπρέπεια , θάρρος και αγώνας είναι χαρακτηριστικά που ο Νταλάρας τα τίμησε όλα αυτά τα χρόνια. Σίγουρα έκανε κι αυτός λάθη. Και είναι πολύ φυσιολογικό. Τα λάθη του όμως δεν έβλαψαν κανέναν.’Ισως μόνο τον ίδιο.

‘Οσο για το μνημόνιο- αλίμονο- εκείνοι που ψήφιζαν με τα δυό τους χέρια όσους τους έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, όσους υφάρπαξαν τον πλούτο αυτής της χώρας από μέσα κι ετοιμάζονται να τους ξαναψηφίσουν, βρήκαν το Νταλάρα να ξεσπάσουν, δήθεν επειδή η γυναίκα του τόλμησε να είναι υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί οι ίδιοι αύριο θα ουρλιάζουν κάτω από τα πολιτικά μπαλκόνια και πάλι. ‘Ασε που κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ποιος πια , όλοι κάνουν τους αγανακτισμένους επειδή έχασαν τα ρουσφέτια και τα προνόμιά τους. Μου θυμίζουν κάποια εργαζόμενη σε υπουργείο που ούρλιαζε ότι την πετούν στο δρόμο γιατί την έδιωχναν λέει μετά από 38 χρόνια υπηρεσίας. Κι αυτή ήθελε κι άλλο. Ποιος ξέρει γιατί.
Οι πραγματικά άτυχοι και δυστυχείς δεν θα αντιδρούσαν ποτέ έτσι. Και σίγουρα όχι απέναντι στο Νταλάρα.

Τελικά, εμείς οι φίλοι του ακροατές είμαστε πολύ τυχεροί γιατί μας χάρισε και συνεχίζει να μας χαρίζει ανεπανάληπτα τραγούδια που θα ακούμε όσο ζούμε. Κι ένα παράδειγμα αγώνα για ζωή και προκοπή. Οι γνωστοί και άγνωστοι εχθροί του μάλλον για αρκετά δυστυχισμένοι μου μοιάζουν. Και δεν εννοώ λόγω κρίσης.

Σχόλιο φίλου στο mail.

0 1479

 

Απογραφές

Του Πάσχου Μανδραβέλη

Είναι σίγουρο ότι εκείνοι που προπηλάκισαν τον Γιώργο Νταλάρα στο Ίλιον δεν θα μπορούσαν να εκστομίσουν ούτε ένα σύνθημα της προκοπής. Φαίνεται εξάλλου από τα γκράφιτι στον χώρο της συναυλίας (φωτογραφίες ανάρτησαν κάποιοι χρήστες στο Facebook): Κρεμάλα στους Τουρκαλβανούς Φονιάδες Εισβολείς Κατακτητές . Όχι στο Μνημόνιο ΔΝΤ. Όχι στην Αλβανοποίηση, Ισλαμοποίηση της πατρίδας μας από το μεγάλο κεφάλαιο και το ευρωπαϊκό τέρας .

Δεν είχαν όμως κανένα πρόβλημα να δανειστούν κάποια από τα συνθήματα της αριστεράς. Την ώρα που εκσφενδόνιζαν τις καρέκλες και τα γιαούρτια κάποιοι φώναζαν Τέρμα πια οι αυταπάτες. Ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες ή Η αλληλεγγύη είναι το όπλο των λαών. Πόλεμος στον πόλεμο των αφεντικών .

Όπως προσφυώς έγραψε ο Γιάννης Βούλγαρης η κοινωνία (σ.σ  στην περίπτωσή μας και τα λούμπεν στοιχεία της) «κρύβεται» πίσω από τα παραδοσιακά αριστερά κλισέ για να εξορθολογίσει και να νομιμοποιήσει επιλογές στασιμότητας (σ.σ. ή τραμπουκισμών)…

Η Αριστερά έχει απλώς αυτοπαγιδευθεί στην ψευδαίσθηση επιρροής που της δημιουργεί η συχνή χρήση των παλαιών ένδοξων λέξεων. Δεν καταλαβαίνει ότι «γυμνά ονόματα κρατάμε» και ότι η αναγέννηση της αριστερής πολιτικής προϋποθέτει την αποδέσμευση από τα κλισέ της . Τελικά, τι ήταν αυτοί που πετούσαν καρέκλες, νερά και γιαούρτια σε έναν τραγουδιστή, ο οποίος έδινε μια δωρεάν συναυλία Δεν θα μάθουμε ποτέ.

Εδώ, δύο χρόνια τώρα, δεν μάθαμε ποιοι έδειραν έναν βουλευτή, θα μάθουμε ποιοι έριξαν καρέκλες και γιαούρτια σε έναν τραγουδιστή Αυτού του τύπου η παρανομία έχει γίνει σαν τα μηχανάκια που μπαίνουν στους πεζόδρομους. Έχει ατύπως νομιμοποιηθεί. Μόνο αν υπάρξει νεκρός θα συγκλονιστούμε προς στιγμήν όλοι. Θα βγουν μεγαλόστομες ανακοινώσεις και θα αναρωτηθούμε πώς η πολιτεία επέτρεψε να γίνει αυτό .

Αυτό δεν έγινε και με τον χαμό της αρχαιολόγου Ιούς Ζερβουδάκη, την οποία σκότωσε μηχανή στην Τοσίτσα. Έπαψαν έκτοτε να μπαίνουν μηχανές στους πεζόδρομους. Έμαθε κάτι η κοινωνία από τον άδικο αυτόν θάνατο. Κάπως έτσι δεν μαθαίνουμε και από τα πολλαπλασιαζόμενα κρούσματα προπηλακισμών. Η βία είναι το τέρας που έπαψε να μας ενοχλεί διότι έγινε μόδα και συνήθης πρακτική. Αιτιολογείται ως δίκαιη οργή , κάτι σαν αντίδωρο σε όσους πλήττονται από την κρίση. Δεν έχει σημασία όμως η πολιτική ταυτότητα των αυτουργών. Πιθανότατα να μην υπάρχει.

Ο τυπικός αγανακτισμένος κουβαλάει στο κεφάλι του όλες τις εύκολες εξηγήσεις για την κρίση. Από το κεφάλαιο, μέχρι τους μετανάστες και από το ΔΝΤ μέχρι τον Νταλάρα τον Γιώργο και όχι τον Τσαρλς. Θα προπηλακίσει όποιον βρει πρόχειρο στον δρόμο, στην ταβέρνα, σε μια εκδήλωση. Ο λαϊκισμός εξάλλου δεν κάνει αναλύσεις, δεν βλέπει διαφορές. Ενόχους ψάχνει για να τιμωρήσει . Και θα βρει, για να ξανασυγκλονιστούμε από κάποιον άδικο φόνο σαν εκείνο των τριών της Μαρφίν. Η βία θα ανακυκλώνεται μέχρι που κάποιος απ’ αυτό το ελλιπές πολιτικό προσωπικό θα αποφασίσει να αγνοήσει όλους εκείνους τους χρήσιμους ηλίθιους της λαϊκής βίας , τα κινήματα συμπαράστασης σε όποιους συλληφθέντες και απλώς εφαρμόσει τον νόμο. Εξάλλου στον φασισμό η δημοκρατική κοινωνία έχει ένα μόνο όπλο. Την αυστηρή τήρηση της νομιμότητας.

0 3548

Στις 29 & 30 Ιανουαρίου του 2007, πραγματοποιήθηκαν στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών δύο συναυλίες για τους Πρόσφυγες. Στις συναυλίες αυτές, ο Γιώργος Νταλάρας ερμήνευσε μαζί με τη Martha Moreleon τα μεγάλα έργα του Ariel Ramirez Misa Criolla και Navidad Nuestra, καθώς επίσης και τραγούδια με θέμα την προσφυγιά. Στις συναυλίες συμμετείχε και ο Μιχάλης Τζουγανάκης.

0 3849

Στις 27 & 28 Σεπτεμβρίου του 2001, ο Γιώργος Νταλάρας και η Έμα Σάπλιν έδωσαν δύο συναυλίες στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, που αποτέλεσαν κορυφαίες εκδηλώσεις της Ύπατης Αρμοστείας του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες. Οι δύο αυτές φιλανθρωπικές συναυλίες διοργανώθηκαν από το υπουργείο Πολιτισμού και πραγματοποιήθηκαν με την ευκαιρία της πεντηκοστής επετείου της ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους πρόσφυγες, με στόχο τη συγκέντρωση πόρων για τα προγράμματά της, για τους πρόσφυγες στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο. Τους καλλιτέχνες συνόδευε η Καμεράτα-Ορχήστρα Φίλων της Μουσικής με ενενήντα συνολικά μουσικούς, εμπλουτισμένη με όργανα μιας συμφωνικής ορχήστρας υπό τη διεύθυνση του Αλέξανδρου Μυράτ, καθώς και η χορωδία Fons Musicalis υπό την διεύθυνση του Κωστή Κωνσταντάρα. Η Έμα Σάπλιν ερμήνευσε τραγούδια από το πλατινένιο στην Ελλάδα δίσκο της «Carmine Meo» και ο Γιώργος Νταλάρας τα έργα του Αργεντινού Ariel Ramirez, «Misa Criolla» και «Navidad nuestra» καθώς και διάφορα ελληνικά τραγούδια σπουδαίων δημιουργών. Ένα μήνα μετά την συναυλία, παραδώθηκε στην Ύπατη Αρμοστεία του Ο.Η.Ε. για τους Πρόσφυγες επιταγή 80.000.000 δραχμών από τα έσοδα της συναυλίας. 

ΤΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ