Ετικέτες Η ανάρτηση συνδέθηκε με την ετικέτα "UNHCR"

UNHCR

0 1967
700 άνθρωποι, μετανάστες, νεκροί στο ναυάγιο της Λαμπεντούζα.  Η Μεσόγειος εκτός από την μεγάλη ιστορία, κουβαλάει από σήμερα άλλη μια μεγάλη τραγωδία.  Οι Ευρωπαίοι ηγέτες δηλώνουν τώρα σοκαρισμένοι!  Λίγο αργά.
Η Ευρώπη χτίστηκε και στηρίχθηκε στους μετανάστες και στις μετακινήσεις λαών.  Έτσι προχώρησε, έτσι έγραψε την ιστορία της και τον πολιτισμό της.  Σήμερα τι;  Αυτή η αδιέξοδη και υποκριτική πολιτική της Ε.Ε. μπορεί άραγε να διασφαλίσει την Ευρώπη του παρόντος και του μέλλοντός μας;

0 2845

 

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας την ιστορία της Ραουάν, μιας νεαρής φαρμακοποιού από τη Συρία, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα της κάτω από τις συνεχείς απειλές κατά της ζωής της.

«Στην πατρίδα μου δεν υπάρχει πια έλεος»

Η 27χρονη Ραουάν ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Αλεβιτών που κυβερνά τη Συρία και κατάγεται από μια εύπορη οικογένεια: ο πατέρας της είναι πολιτικός μηχανικός, όπως και ο αδελφός της, η μητέρα της καθηγήτρια γαλλικών, η αδελφή της σκηνοθέτης, η ίδια φαρμακοποιός. Είχαν μια άνετη ζωή μέχρι που ξεκίνησε ο πόλεμος και πολλοί Αλεβίτες βρέθηκαν στο στόχαστρο των εξτρεμιστών. «Αυτό που ζούμε είναι μια εξέγερση κατευθυνόμενη από τη θρησκεία που μας έφερε μόνο τρομοκράτες και το Ισλαμικό Κράτος. Δεν έχεις δικαίωμα να έχεις άλλη πίστη ούτε βέβαια άλλη γνώμη παρά μόνο αν συμφωνείς μαζί τους, αλλιώς μπαίνεις σε μαύρη λίστα και σε σκοτώνουν. Αυτό δεν είναι ελευθερία. Πριν κανείς δεν σε ρωτούσε τη θρησκεία σου. Τώρα όλοι ρωτούν «είσαι Μουσουλμάνα ή Χριστιανή; Σουνίτισσα ή Σιιτίσα; Και από την απάντηση μπορεί να εξαρτηθεί η ζωή σου».

Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

 

——————————————————————————————————————————————

 

Today we are sharing with you the story of Rawan, a young pharmacist from Syria, who was forced to flee her country under continuous threats to her life.

«There is no more mercy in my homeland»

Twenty-seven-year-old Rawan belongs to the Alawites, the religious minority that governs Syria. She comes from a wealthy family: her father is a civil engineer and so is her brother. Her mother is a French language teacher, her sister is a director. Rawan is a pharmacist. They led a good life, but when the war started many Alawites were targeted by extremists. «What we experience is an insurrection motivated by religion, which has brought us only terrorists and ISIS. You don’t have the right to a different faith or opinion. You can only agree with them. Otherwise you’ll get on their black list and they will kill you. This is not freedom. Before the war, no one asked what your faith was. Now everyone asks ‘are you a Muslim or a Christian? Sunnite or Shiite?’ Your life depends on the answer you give».

You can read the rest of the story here: http://bit.ly/1OhVR2H

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

unnamed

0 2684

photo3-1200x644

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας την ιστορία της Γιασμίν, μιας γυναίκας από το Χαλέπι που εγκατέλειψε την πατρίδα της, όταν ο θάνατος ξεκίνησε να παραμονεύει την ίδια και την οικογένειά της.

Η πρόσφυγας που ήθελε μόνο να μιλήσει

«Δώσε μου ό,τι όνομα θες, δεν έχει σημασία, ούτως ή άλλως είμαστε χαμένοι στην ανωνυμία, καταντήσαμε αριθμοί». Το βλέμμα της 23χρονης Γιασμίν ακολουθεί την τετράχρονη κόρη της Νάγια και τον σύζυγό της Νιντάλ. Μόλις πριν λίγες ώρες το πλοιάριο που τους μετέφερε στην Ελλάδα είχε φτάσει στις ακτές της Κω. Μιλά με έναν λόγο που δεν έχει εξάρσεις, σαν στεγνός θρήνος γεμάτος ερωτηματικά. «Ποιος καταράστηκε την Συρία; Γιατί ο Θεός επιτρέπει αυτή την τραγωδία; Η πατρίδα μου ήταν όμορφη, οι άνθρωποι έντιμοι, δεν ήμασταν πλούσιοι αλλά ήμασταν ευτυχισμένοι. Τώρα κάθε οικογένεια έχει έναν νεκρό, έναν αγνοούμενο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη φυγή».

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

 

———————————————————————————————————-

Dear friends and partners,

Today we are sharing with you the story of Yasmin, a Syrian woman from Aleppo who fled her country when death started threatening her family and herself.

The refugee who just wanted to talk

“Give me any name that you can think of, it doesn’t matter. We are lost in namelessness anyway, we‘ve ended up being just numbers”. As 23-year-old Yasmin talks, her eyes are following her 4-year-old daughter Naya and her husband Nidal. It’s been just a few hours since the little dinghy that transferred them to Greece reached the island of Kos. She is a Christian from Aleppo and, as she recounts the three years she’s been a refugee, she speaks smoothly, without upsurges and outbursts, but with silent weeping and grief.

 

You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories/the-refugee-who-just-wanted-to-talk/?lang=en

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

0 2361

7

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας μια πρωτότυπη ιστορία για τον πρώτο άνθρωπο από τη Δυτική Παπούα που πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Αγωνιζόμενος για την ανεξαρτησία της  χώρας του ο κύριος Νούσι έφτασε στην Ελλάδα ως αιτών άσυλο το 1983 και αποδεικνύει μετά από 32 χρόνια παραμονής του εδώ ένα λαμπρό παράδειγμα ένταξης.

O πρώτος  Έλληνας από τη Δυτική Παπούα

«Λίγα είναι τα πράγματα που έφερα μαζί μου από τη Δυτική Παπούα. Τη σημαία για την οποία αγωνίστηκα, τα έγγραφά μου, κι ένα παραδοσιακό γεωργικό εργαλείο που λέγεται ‘Tomako batu’. Μου το είχε δώσει ο πατέρας μου, για να θυμάμαι τα χώματα της πατρίδας μου, σ’ όποιο σημείο της γης κι αν βρίσκομαι», λέει ο 67χρονος Λούις Νούσι.

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Καίτη Κεχαγιόγλου
Υπεύθυνη Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr

—————————————————————————————————————-

Dear friends and partners,

Today we are sharing a unique story for the first person from West Papua that acquired Greek citizenship. Fighting for his country’s independence Mr. Nousy arrived in Greece in 1983 as an asylum seeker and his 32-year presence in the country is a prominent example of successful integration.

The first Greek man from West Papua
 

«Only few are the things that I managed to bring with me from West Papua. The flag for which I fought, my documents, and a traditional agricultural tool called ‘Tomako batu’. It was given to me by my father, so that I remember the soil of my homeland, no matter where I live,» says 67 year-old Luis Nousy.
You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

Best regards

Ketty Kehayioylou
UNHCR Communications/Public Information Officer
Tel. 210-6756801/6715643/6726361
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr
@KettyUNHCR

0 1368

omar-1200x800

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Στην ιστοσελίδα με ιστορίες προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία του Ομάρ και τα όσα έζησε και είδε ο ίδιος και η οικογένειά του στη Συρία.

«Δραπετεύοντας από την κόλαση» 

Ο τριαντάχρονος Ομάρ, είναι από τη Ράκα, την πόλη της Βόρειας Συρίας που από τον Φεβρουάριο του 2014 αποτελεί το προπύργιο της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ). Μέχρι την κατάληψη της πόλης, εργαζόταν ως δικηγόρος. Όταν ήρθαν οι εξτρεμιστές κατήργησαν το επάγγελμά του εξαναγκάζοντας τον πρόεδρο του δικηγορικού συλλόγου, να σκίσει δημόσια την άδειά του. Από τότε άρχισε να εργάζεται ως ταξιτζής βγάζοντας μετά βίας 2 δολάρια την ημέρα.

Ως πατέρας τεσσάρων μικρών παιδιών, ο Ομάρ, προσπαθούσε να απέχει από οτιδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει. «Ήδη το καθεστώς είχε σπείρει τον φόβο μέσα μας», λέει, «με τους εξτρεμιστές όμως χάσαμε κάθε ελπίδα. Ένα τεράστιο ποσοστό κυρίως νέων και μορφωμένων, τράπηκε σε φυγή. Όσοι μείναμε ζούσαμε μονίμως με έναν τρόμο που συρρίκνωνε τη ζωή μας μέρα με τη μέρα».

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

 

Με τιμή,
Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800

www.1againstracism.gr

—————————————————————————————————————————————–

Dear friends and partners,

Visit UNHCR Greece‘s site with refugee stories and read a compelling testimony from Omar, describing the nightmarish situation in Syria.

 

«Escaping from hell»

Thirty-year-old Omar is from Ar-Raqqah, the city in Northern Syria, which from February 2014 is the bastion of the radical group Islamic State (IS). He used to work as a lawyer but when the extremists arrived, they abolished his profession by forcing the president of the Bar to publicly rip off his license. Ever since, Omar started working as a taxi driver making barely 2 dollars a day.

«Being a father of four, I always tried to abstain from anything that could provoke», he says. «The regime had already sown fear inside us but with the extremists we lost all hope. Many young and educated people fled the country. Whoever stayed behind lived in constant fear which shrank our lives by the day».
You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories/escaping-from-hell/?lang=en

We are at your disposal for any additional information or clarification.

 

Sincere regards,
Communications and Public Information Unit
UNHCR Office in Greece

unnamed

0 1194

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας μια ακόμα ιστορία επιβίωσης ενός πρόσφυγα από τη Συρία που βρίσκεται στην Ελλάδα.  Ο πόλεμος στη Συρία Μας θυμίζει τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση της εποχής μας που απειλεί την περιφερειακή και παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια.

«Προσπάθησε να μη σκοτώσεις και να μη σκοτωθείς»​

«Δεν ήθελα να πολεμήσω. Ούτε καν να καταταγώ στο στρατό. Με πίεσε ο πατέρας μου να πάω. Μπήκα το 2010 και λίγο πριν λήξει η θητεία μου, ξέσπασε ο πόλεμος. Με κράτησαν για δύο επιπλέον χρόνια. Ήμασταν απλά οι αναλώσιμοι του πολέμου. Σε κάθε επίθεση, σε κάθε επιχείρηση μας έστελναν στην πρώτη γραμμή. Σήμερα δεν έχει μείνει σχεδόν κανείς από όσους ήμασταν μαζί».

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Καίτη Κεχαγιόγλου

Υπεύθυνη Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης

Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Γραφείο στην Ελλάδα

Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800

www.unhcr.gr

www.1againstracism.gr

——————————————————————

Dear friends and partners,

Today we are sharing an incredible survival story  of a Syrian refugee in Greece.   Syrian war has unleashed the worst humanitarian crisis of our times and is posing a terrible threat to regional and global peace and security.

«Try not to kill and not get killed”​

I didn’t want to fight. Not even join the army. My father forced me. I enlisted in 2010 but when my military service approached to an end, the war broke out. They kept me for two more years. We were the ‘expendables’ in this war. In every operation, we were the first to send to the front line. Today almost none of my comrades are alive”.

You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories/try-not-to-kill-and-not-get-killed/?lang=en

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

Best regards

Κetty Kehayioylou

UNHCR Communications/Public Information Officer

Tel. 210-6756801/6715643/6726361

www.unhcr.gr

www.1againstracism.gr

@KettyUNHCRγαπητοί φίλοι και συνεργάτες

0 1277

DSC_1853-1200x795

Ιστορίες προσφύγων: «Όσες φορές κι αν μας διώξουν θα επιχειρήσουμε ξανά το ταξίδι στην Ευρώπη»
Στοιβάχθηκαν στο Baris με προορισμό την Ιταλία, αλλά το όνειρο της άφιξης στην Ευρώπη έγινε εφιάλτης: το πλοίο έμεινε ακυβέρνητο εν μέσω καταιγίδας, έως ότου οι ελληνικές αρχές τούς διέσωσαν οδηγώντας τους στην Κρήτη. Γιαζίντι από το Χάνα Σόρε στο Σιντζάρ του Ιράκ, ο Χάγκρι και η σύζυγός του Ντάλια, οκτώ μηνών έγκυος,  αφηγούνται τη φρίκη που τους έκανε να ξεριζωθούν αποτολμώντας το παρακινδυνευμένο ταξίδι.
​Διαβάστε τη συνέχεια στο unhcr.gr/refugeestories.

Μοιραστείτε κι εσείς μια ιστορία!

Στη διεύθυνση http://bit.ly/1iq3zFV, πείτε μας την προσωπική σας ιστορία εάν είστε πρόσφυγας, διηγηθείτε μας την εμπειρία μελών της οικογένειας ή φίλων σας – ή μοιραστείτε μαζί μας μια προσφυγική ιστορία που έχετε πληροφορηθεί από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο.

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Με τιμή,

Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr

 

unnamed

0 1206
513
Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,
στo 1againstracism.gr, την πλατφόρμα της εκστρατείας κατά του ρατσισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, διαβάστε την ιστορία της Χριστίνας και του Φαρχάτ, δύο νέων που ονειρεύονται «σε μια κοινωνία, η οποία δεν σου αφήνει περιθώρια για σχέδια».
Η Χριστίνα είναι από το Περιβολάκι στη Νίκαια. Ο Φαρχάτ –ή Κοσμάς – είναι Κούρδος του Ιράκ, από τη Σουλεϊμανίγε. Γνωρίστηκαν μέσω facebook. «Είχαμε μια κοινή φίλη, με είδε στο προφίλ της και με γράπωσε στο αγκίστρι», λέει χαμογελώντας η 40χρονη Ελληνίδα. Μοιράζονται τη στέγη τους​, τους περιορισμένους πόρους τους, αλλά και το χρόνο τους στο Ανοιχτό Σχολείο Μεταναστών –ένα θεσμό όπου προσφέρουν και τους προσφέρονται εμπειρίες, γνώσεις, παρέες, αλληλεγγύη.
«Το όνομα ‘Κοσμάς’ μου το έδωσε ένας Έλληνας φίλος μου», λέει ο Φαρχάτ. «Όταν πρωτοήρθα στην Ελλάδα, δούλευα μαζί του στην κατασκευή τζακιών. Εκείνος είχε έναν κολλητό που έφυγε για τη Γερμανία, όπου σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό. Και μου έδωσε το όνομά του, για να τον κρατήσουμε ζωντανό».
«Πέρασα πολύ δύσκολα για να φτάσω στη χώρα. Εγκατέλειψα το Ιράκ, γιατί δεν άντεχα άλλο το στρατό. Καθώς είχαμε συνέχεις συγκρούσεις, ήμουν αναγκασμένος να υπηρετώ επί πέντε χρόνια. Δίψαγα, πεινούσα, ήμουν συνέχεια κουρασμένος, δεν υπήρχε μπάνιο. Σε διάστημα εννιά μηνών, δεν μας είχαν δώσει ούτε μια μέρα άδεια! »
Διαβάστε τη συνέχεια στο 1againstracism.gr!
Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνηση.
Με τιμή,
Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
unnamed

0 1214

DSC_2113-1200x795

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Μετά τα ναυάγια αυτή την εβδομάδα στη Μεσόγειο, που οδήγησαν στο θάνατο εκατοντάδες πρόσφυγες και μετανάστες, διαβάστε τη μαρτυρία του Σούκρι, ενός από τους ελάχιστους επιζώντες μιας παλαιότερης ναυτικής τραγωδίας, που το Σεπτέμβριο του 2014 είχε κοστίσει τη ζωή σε περίπου 500 ανθρώπους.

Ιστορίες προσφύγων: «Δεν χαίρομαι που σώθηκα. Έχασα την οικογένειά μου»

Από τότε που θυμάται τον εαυτό του ο Σούκρι Αλ-Ασούλι γνώρισε βομβαρδισμούς και στρατιωτικές επιθέσεις. Σε μια από αυτές τραυματίστηκε σοβαρά στο πόδι από αδέσποτη σφαίρα. Δεν ήθελε όμως να εγκαταλείψει τον τόπο του και πάσχιζε να επιβιώσει κάνοντας οποιαδήποτε από τις λιγοστές δουλειές που υπήρχαν στη Λωρίδα της Γάζας. Έπειτα, το καλοκαίρι του 2014 ήρθε η επιχείρηση Προστατευτική Παρυφή του ισραηλινού στρατού κατά της Γάζας: περισσότεροι από 2.000 νεκροί, δεκάδες χιλιάδες σπίτια κατεστραμμένα, το ένα τρίτο του πληθυσμού εκτοπισμένο. Όπως χιλιάδες Παλαιστίνιοι, ο Σούκρι, με την 24χρονη σύζυγό του Χιγιάμ, την 4χρονη κόρη τους Ριτάτζ και τον εννέα μηνών Γιαμέν, ξεριζώθηκε πιστεύοντας ότι θα έφταναν στην ασφάλεια της Ευρώπης. Το πλοίο που ταξίδευαν εμβολίστηκε σκόπιμα από τους διακινητές και βυθίστηκε σε αυτό που ο Διεθνής Οργανισμός Μετανάστευσης χαρακτήρισε ως «το σοβαρότερο ναυάγιο των τελευταίων ετών». Μια μαζική ανθρωποκτονία: μόνο έντεκα άνθρωποι διασώθηκαν από τους περίπου 500 που επέβαιναν στο πλοίο.

Διαβάστε τη συνέχεια στο unhcr.gr/refugeestories.

Μοιραστείτε κι εσείς μια ιστορία!

Στη διεύθυνση http://bit.ly/1iq3zFV, πείτε μας την προσωπική σας ιστορία εάν είστε πρόσφυγας, διηγηθείτε μας την εμπειρία μελών της οικογένειας ή φίλων σας – ή μοιραστείτε μαζί μας μια προσφυγική ιστορία που έχετε πληροφορηθεί από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο.

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Με τιμή,

Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr

unnamed

0 1601

​Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Στo 1againstracism.gr, την πλατφόρμα της εκστρατείας κατά του ρατσισμού της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, διαβάστε μια συνέντευξη του Karim Lahidji, προέδρου της Διεθνούς Ομοσπονδίας για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, με τίτλο:

«Σε έναν παγκοσμιοποιημένο κόσμο, πώς μπορεί η Ευρώπη να υψώνει τείχη;»

Στα τέλη Δεκεμβρίου 2014, μια έκθεση-σταθμός για την Ελλάδα παρουσίασε για πρώτη φορά εις βάθος και λεπτομερώς το πώς η αντιμετώπιση της οικονομικής κρίσης επηρέασε τα δικαιώματα και τις ελευθερίες στη χώρα. Η έκθεση εξηγεί πώς προσβλήθηκαν ή υπονομεύθηκαν τα οικονομικά, κοινωνικά και πολιτιστικά δικαιώματα εν μέσω κρίσης, ενώ παράλληλα περιγράφει τους περιορισμούς και τις επιθέσεις ενάντια στα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα. Σε αυτό το πλαίσιο, η έκθεση εξετάζει την άνοδο της Ακροδεξιάς, που οικοδομήθηκε πάνω στη ματαίωση και την οργή τις οποίες παρήγαγε η κρίση, με τραγικό αντίκτυπο στις ζωές εκατοντάδων μεταναστών και προσφύγων στην Ελλάδα.

«Θα χρειαστεί μεγαλύτερη προσπάθεια, από τη μεριά του κράτους και της κοινωνίας, για να αντιμετωπιστούν αποτελεσματικά οι κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές συνθήκες οι οποίες εξέθρεψαν τον ακροδεξιό εξτρεμισμό», σημειώνουν οι συντάκτες της έκθεσης – η Διεθνής Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (FIDH) και η οργάνωση-μέλος της, Ελληνική Ένωση για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου (ΕλΕΔΑ). Κατά την παρουσίαση των συμπερασμάτων της έκθεσης, ο πρόεδρος της FIDH, Karim Lahidji, μίλησε στο 1againstracism.gr για τις επιπτώσεις της διαχείρισης της κρίσης στα άτομα αλλοδαπής καταγωγής που βρίσκονται στη χώρα.

Διαβάστε τη συνέχεια στο 1againstracism.gr

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνηση.

Με τιμή,
Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr

———————————————————————————————————————————

Eπιστολή από τον Ύπατο Αρμοστή του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

 

NATIONS UNIES
LE HAUT COMMISSAIRE
POUR LES REFUGIES

UNITED NATIONS
THE HIGH COMMISSIONER
FOR REFUGEES

Case postaJe 2500
1211 Genève2
Suisse

5 February 2015

 

Dear Mr. Dalaras,

1 wish to take this opportunity to share with you, as a highly-valued member of the family of UNHCR Goodwill Ambassadors and High Profile Supporters, my reflections on the past year, as well as to convey my deepest appreciation to you for the contributions you have made on behalf of refugees. The work you do to help us raise awareness and support for people whose lives have been torn apart by war and violence is vital. Collectively, your field missions, films, social media outreach and participation in special events have enabled  us to reach millions of people with advocacy messages and calls to action.  Given the state of the world today, these humanitarian efforts are more important than ever.

The number of persons of concern to UNHCR stands at an all-time high. By  June 2014, the level  of human displacement had exceeded 51 million people; the highest  numbers since World War Two.  Old and new conflicts, violence and persecution forced at least 7 million people  from  their homes  in 2014 alone, and many thousands died trying to get to safety.

During my missions to emergency operations last year, I met with many refugees and displaced families. They shared their heartbreaking stories, bringing to light the true cost of war and violent conflict. Despite all they have endured, they showed me the unassailable strength of the human spirit. Their hope and perseverance are inspirational and contribute enormously to the courage and resilience of UNHCR staff who work in some of the most difficult and dangerous places on earth.

While we work to protect, assist and uphold the dignity of the people we serve, refugees are not always made to feel welcome, and the rising sentiments of xenophobia and intolerance in some parts of the world affect them deeply. I am grateful that the vast majority of host countries and communities around the globe continue to challenge these sentiments by taking in refugees and sheltering them from conflict and persecution. In neighbourhoods and camps, in schools and hospitals, in community centres and places of worship, in government oftices and grassroots organizations, there are countless examples every day of people sharing what they have with those who have lost everything to violence and war. We must do everything we can to support and promote humanitarian action, in all its forms and at all levels, throughout our societies.

 

Mr. George Dalaras
UNHCR  Goodwill Ambassador

 

The year also marked the launch of UNHCR’s campaign to end statelessness within  a  decade. Statelessness violates the human rights of over 10 million people who  are made to feel that their very existence is a crime. We have a clear and realistic path to eliminate statelessness. The campaign is the first step in what will have to be a sustained effort, working closely with governments and civil society across the globe, to bring about the necessary legislative changes to prevent new cases of statelessness and resolve existing situations by 2024. Many of you, as Goodwill Ambassadors and High Profile Supporters, have already joined the campaign by signing the #iBelong open letter on http://ibelong.unhcr.org/. 1 hope you will continue to bring visibility and inspire highlevel support for this important initiative.

In the past year, UNHCR received strong support from donors, but the needs were unprecedented. With an increasing share of our resources being required for the Syria emergency, many operations around the world have become “forgotten crises” and more funds are urgently needed. I will not shy away from saying that I am concerned about the year ahead; March 2015 will mark the fourth anniversary of the Syrian conflict and a number of massive humanitarian crises rage on, displacing thousands of people each day. For eveiy refugee who we are able to assist to return home or resettle in a new country, there are countless more being forced from their homes or living in protracted displacement.

I have no doubt that, together, we will face the challenges of 2015 in the same spirit of compassion and determination that guided us through 2014. Your continued commitment will be vital to our success.  By amplifying the voices of refugees and other persons of concern and advocating for  their  needs,  you continue to generate invaluable support  from  individuals around the world.   Each of the over 51 million

forcibly displaced people worldwide has a story that needs to be heard, a family that needs to be reunited and a life that needs to be rebuilt, I am grateful to call you a partner in this important fight and look forward to our continued work together.

 

Antonio Guterres

ΤΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ