Ετικέτες Η ανάρτηση συνδέθηκε με την ετικέτα "μετανάστες"

μετανάστες

0 3069

20η Ιουνίου. Η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων συμπίπτει δυστυχώς με ένα νέο τραγικό ρεκόρ. Ένας στους 110 περίπου ξεριζώνεται. Είναι ένα απίστευτο επίπεδο εκτοπισμού και ξεριζώματος. Καθημερινά παρακολουθούμε τραγωδίες με οικογένειες και μικρά παιδιά που προσπαθούν να ξεφύγουν από τη βία, τον πόλεμο, τις διώξεις. Αντί για συμπαράσταση βλέπουμε κλειστά σύνορα, μια Ευρώπη ανίκανη να διαχειριστεί το θέμα, ξενοφοβία και πόλωση. Και από την άλλη μεριά, συγκινητική αλληλεγγύη και γενναιοδωρία των απλών ανθρώπων που τιμούν τους πρόσφυγες. Είναι μάθημα για τους μεγάλους πολιτικούς και τους ηγέτες.
science-jordan-health-videoSixteenByNine1050

0 4875
Προφανώς οι γείτονες δε γνωρίζουν τίποτα για την αναγνώριση του «καθεστώτος του πρόσφυγα…», τις «περιπτώσεις απειλής κατά της ζωής ή της σωματικής ακεραιότητας αμάχου…», λόγω «αδιάκριτης άσκησης βίας»!  Η Σύμβαση της Γενεύης του 1951 για το καθεστώς των προσφύγων.
Η Ευρώπη πάντως τη γνωρίζει γιατί την έχει υπογράψει.  Με αυτό το συρματόπλεγμα, μ’ αυτό το αίσχος, τηρούνται το 2016 τα ελάχιστα κριτήρια μεταχείρισης όσων τους απονέμεται το καθεστώς του πρόσφυγα. Τι ντροπή.
sen-708 kri-708_0

0 3092

drawing by refugee girl_UNHCR

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας  μία πολύ δυνατή μαρτυρία μιας Ιρακινής πρόσφυγα κουρδικής καταγωγής, που έφτασε στον Έβρο αφού είδε μαζί με την μικρή της κόρη να δολοφονούν τον άντρα της έξω από την πόρτα του σπιτιού τους. Επισυνάπτεται μία από τις ζωγραφιές του μικρού κοριτσιού, που όπως λέει και η μητέρα της, δεν έχουν χρώματα, κρύβουν θλίψη, περιγράφουν τον θάνατο.

 

Πώς να κρυφτείς απ’ τα παιδιά;

«Ζούσα με τον σύζυγό μου σε ένα χωριό κοντά στην περιοχή του Κιρκούκ στο Ιράκ. Ήμασταν μία αγαπημένη οικογένεια και φροντίζαμε τις τρεις κόρες μας 26, 17 και 9 χρονών. Πλούσιοι δεν ήμασταν αλλά τα βγάζαμε πέρα. Είμαστε Ιρακινοί με κουρδική καταγωγή. Δεν έχουμε πειράξει ποτέ άνθρωπο.

Στην περιοχή μου γνωρίσαμε το ρατσισμό. Ως Κούρδοι ποτέ δεν γίναμε δεκτοί. Τα κορίτσια μου ποτέ δεν γνώρισαν πραγματική ελευθερία. Μας απειλούσαν για τη θρησκεία μας (zerdest). Μεγαλώσαμε και ζήσαμε την καταπίεση. Τα παιδιά μου δεν πήγαν σχολείο από φόβο. Το Ιράκ είναι η χώρα του φόβου.

Όλα άλλαξαν σε μία μέρα. Σε ένα βράδυ για την ακρίβεια.»

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

0 2911

Συνηθισμένοι άνθρωποι που ζουν σε ασυνήθιστες συνθήκες. Μοιράσου τις ιστορίες τους #WorldRefugeeDay www.unhcr.gr/refugeestories/

Συνηθισμένοι αλλά τόσο ασυνήθιστοι #WorldRefugeeDay www.unhcr.gr/refugeestories/

“Μου λείπουν οι εκδρομές με τους φίλους μου, η μητέρα μου να μου χαμογελάει το πρωί” – Γνώρισε τον Χάνυ #WorldRefugeeDay bit.ly/1ImeHQQ

“Το όνειρό μου είναι να γράψω τον αδερφό μου σε μια σχολή μαγειρικής.” – Γνώρισε τον Γιακούμπ #WorldRefugeeDay bit.ly/1H0NwR2

 

For 20 June

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Γνώρισε συνηθισμένους ανθρώπους που αναγκάστηκαν να διαφύγουν #WorldRefugeeDay bit.ly/PBPbDu

Μοιραστείτε σήμερα μία από αυτές τις απίστευτες ιστορίες #WorldRefugeeDay bit.ly/PBPbDu

Σήμερα είναι Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων. Στηρίξτε την εκστρατεία της Υ.Α.  #WorldRefugeeDay http://bit.ly/1BnpAoT

WRD-twitter-card-en

Η Κάτια από την Ουκρανία

 «Θα ξαναχτίσουμε τις ζωές και την κοινότητά μας. Ο Σεργκέι έχει σχεδόν επιδιορθώσει τη στέγη του σπιτιού μας και θα φυτέψουμε έναν κήπο με λαχανικά. Τα παιδιά θα επιστρέψουν στο σχολείο και η Σοφία θα πάει στο νηπιαγωγείο».

H Kάτια, νεαρή μητέρα από την Ουκρανία, είναι έτοιμη να ξαναρχίσει τη ζωή της.

Συνηθισμένοι άνθρωποι που αναγκάστηκαν να ξεριζωθούν. Γνώρισε την Κάτια την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων στο  www.unhcr.gr/refugeestories/katia/

 

Ο Αλί από τη Συρία

«Είμαι τόσο ευτυχισμένος που ο Θεός με βοήθησε και που οι Έλληνες με έσωσαν από τη θάλασσα»

Η σφαίρα που έχει σφηνωθεί στη λεκάνη του Αλί θα μπορούσε ανά πάσα στιγμή να βάλει τέλος στη ζωή του. Είναι όμως και η αιτία που τον κάνει να μετακινείται, αναζητώντας έναν γιατρό που θα μπορέσει να του σώσει τη ζωή.  Γνώρισε τον Αλί την Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories/ali/

 

For 20 June

Σήμερα είναι η Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.  Εκατομμύρια οικογένειες έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους για να διαφύγουν από τον πόλεμο ή τις παραβιάσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Πρόκειται για εκατομμύρια μητέρες, πατέρες και αδέρφια, που επίσης είναι φοιτητές, μουσικοί, μάγειρες και πολλά άλλα.  Γνωρίστε αυτούς τους αξιόλογους ανθρώπους και ενημερώστε τους γύρω σας. www.unhcr.gr/refugeestories/

 

Ευχαριστούμε εκ των προτέρων για τη στήριξή σας κι ευχόμαστε καλή επιτυχία στις συναυλίες σας.

 

Φιλικά,

Στέλλα
Stella Nanou
Comm/PI Associate
UNHCR Greece

Tel. (+30) 210 6756801 (ext. 106)
Fax. (+30) 210 6747256
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr
@UNHCRGreece

 

0 2825

 

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας την ιστορία της Ραουάν, μιας νεαρής φαρμακοποιού από τη Συρία, που αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την πατρίδα της κάτω από τις συνεχείς απειλές κατά της ζωής της.

«Στην πατρίδα μου δεν υπάρχει πια έλεος»

Η 27χρονη Ραουάν ανήκει στη θρησκευτική μειονότητα των Αλεβιτών που κυβερνά τη Συρία και κατάγεται από μια εύπορη οικογένεια: ο πατέρας της είναι πολιτικός μηχανικός, όπως και ο αδελφός της, η μητέρα της καθηγήτρια γαλλικών, η αδελφή της σκηνοθέτης, η ίδια φαρμακοποιός. Είχαν μια άνετη ζωή μέχρι που ξεκίνησε ο πόλεμος και πολλοί Αλεβίτες βρέθηκαν στο στόχαστρο των εξτρεμιστών. «Αυτό που ζούμε είναι μια εξέγερση κατευθυνόμενη από τη θρησκεία που μας έφερε μόνο τρομοκράτες και το Ισλαμικό Κράτος. Δεν έχεις δικαίωμα να έχεις άλλη πίστη ούτε βέβαια άλλη γνώμη παρά μόνο αν συμφωνείς μαζί τους, αλλιώς μπαίνεις σε μαύρη λίστα και σε σκοτώνουν. Αυτό δεν είναι ελευθερία. Πριν κανείς δεν σε ρωτούσε τη θρησκεία σου. Τώρα όλοι ρωτούν «είσαι Μουσουλμάνα ή Χριστιανή; Σουνίτισσα ή Σιιτίσα; Και από την απάντηση μπορεί να εξαρτηθεί η ζωή σου».

Διαβάστε τη συνέχεια στο http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

 

——————————————————————————————————————————————

 

Today we are sharing with you the story of Rawan, a young pharmacist from Syria, who was forced to flee her country under continuous threats to her life.

«There is no more mercy in my homeland»

Twenty-seven-year-old Rawan belongs to the Alawites, the religious minority that governs Syria. She comes from a wealthy family: her father is a civil engineer and so is her brother. Her mother is a French language teacher, her sister is a director. Rawan is a pharmacist. They led a good life, but when the war started many Alawites were targeted by extremists. «What we experience is an insurrection motivated by religion, which has brought us only terrorists and ISIS. You don’t have the right to a different faith or opinion. You can only agree with them. Otherwise you’ll get on their black list and they will kill you. This is not freedom. Before the war, no one asked what your faith was. Now everyone asks ‘are you a Muslim or a Christian? Sunnite or Shiite?’ Your life depends on the answer you give».

You can read the rest of the story here: http://bit.ly/1OhVR2H

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

unnamed

0 2660

photo3-1200x644

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας την ιστορία της Γιασμίν, μιας γυναίκας από το Χαλέπι που εγκατέλειψε την πατρίδα της, όταν ο θάνατος ξεκίνησε να παραμονεύει την ίδια και την οικογένειά της.

Η πρόσφυγας που ήθελε μόνο να μιλήσει

«Δώσε μου ό,τι όνομα θες, δεν έχει σημασία, ούτως ή άλλως είμαστε χαμένοι στην ανωνυμία, καταντήσαμε αριθμοί». Το βλέμμα της 23χρονης Γιασμίν ακολουθεί την τετράχρονη κόρη της Νάγια και τον σύζυγό της Νιντάλ. Μόλις πριν λίγες ώρες το πλοιάριο που τους μετέφερε στην Ελλάδα είχε φτάσει στις ακτές της Κω. Μιλά με έναν λόγο που δεν έχει εξάρσεις, σαν στεγνός θρήνος γεμάτος ερωτηματικά. «Ποιος καταράστηκε την Συρία; Γιατί ο Θεός επιτρέπει αυτή την τραγωδία; Η πατρίδα μου ήταν όμορφη, οι άνθρωποι έντιμοι, δεν ήμασταν πλούσιοι αλλά ήμασταν ευτυχισμένοι. Τώρα κάθε οικογένεια έχει έναν νεκρό, έναν αγνοούμενο. Δεν έχουμε άλλη επιλογή από τη φυγή».

 

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

 

———————————————————————————————————-

Dear friends and partners,

Today we are sharing with you the story of Yasmin, a Syrian woman from Aleppo who fled her country when death started threatening her family and herself.

The refugee who just wanted to talk

“Give me any name that you can think of, it doesn’t matter. We are lost in namelessness anyway, we‘ve ended up being just numbers”. As 23-year-old Yasmin talks, her eyes are following her 4-year-old daughter Naya and her husband Nidal. It’s been just a few hours since the little dinghy that transferred them to Greece reached the island of Kos. She is a Christian from Aleppo and, as she recounts the three years she’s been a refugee, she speaks smoothly, without upsurges and outbursts, but with silent weeping and grief.

 

You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories/the-refugee-who-just-wanted-to-talk/?lang=en

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

0 2344

7

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας μια πρωτότυπη ιστορία για τον πρώτο άνθρωπο από τη Δυτική Παπούα που πήρε την ελληνική υπηκοότητα. Αγωνιζόμενος για την ανεξαρτησία της  χώρας του ο κύριος Νούσι έφτασε στην Ελλάδα ως αιτών άσυλο το 1983 και αποδεικνύει μετά από 32 χρόνια παραμονής του εδώ ένα λαμπρό παράδειγμα ένταξης.

O πρώτος  Έλληνας από τη Δυτική Παπούα

«Λίγα είναι τα πράγματα που έφερα μαζί μου από τη Δυτική Παπούα. Τη σημαία για την οποία αγωνίστηκα, τα έγγραφά μου, κι ένα παραδοσιακό γεωργικό εργαλείο που λέγεται ‘Tomako batu’. Μου το είχε δώσει ο πατέρας μου, για να θυμάμαι τα χώματα της πατρίδας μου, σ’ όποιο σημείο της γης κι αν βρίσκομαι», λέει ο 67χρονος Λούις Νούσι.

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,
Καίτη Κεχαγιόγλου
Υπεύθυνη Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr

—————————————————————————————————————-

Dear friends and partners,

Today we are sharing a unique story for the first person from West Papua that acquired Greek citizenship. Fighting for his country’s independence Mr. Nousy arrived in Greece in 1983 as an asylum seeker and his 32-year presence in the country is a prominent example of successful integration.

The first Greek man from West Papua
 

«Only few are the things that I managed to bring with me from West Papua. The flag for which I fought, my documents, and a traditional agricultural tool called ‘Tomako batu’. It was given to me by my father, so that I remember the soil of my homeland, no matter where I live,» says 67 year-old Luis Nousy.
You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

Best regards

Ketty Kehayioylou
UNHCR Communications/Public Information Officer
Tel. 210-6756801/6715643/6726361
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr
@KettyUNHCR

0 1342

omar-1200x800

Αγαπητοί φίλοι και συνεργάτες,

Στην ιστοσελίδα με ιστορίες προσφύγων της Ύπατης Αρμοστείας του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες, διαβάστε τη συγκλονιστική μαρτυρία του Ομάρ και τα όσα έζησε και είδε ο ίδιος και η οικογένειά του στη Συρία.

«Δραπετεύοντας από την κόλαση» 

Ο τριαντάχρονος Ομάρ, είναι από τη Ράκα, την πόλη της Βόρειας Συρίας που από τον Φεβρουάριο του 2014 αποτελεί το προπύργιο της οργάνωσης Ισλαμικό Κράτος (ΙΚ). Μέχρι την κατάληψη της πόλης, εργαζόταν ως δικηγόρος. Όταν ήρθαν οι εξτρεμιστές κατήργησαν το επάγγελμά του εξαναγκάζοντας τον πρόεδρο του δικηγορικού συλλόγου, να σκίσει δημόσια την άδειά του. Από τότε άρχισε να εργάζεται ως ταξιτζής βγάζοντας μετά βίας 2 δολάρια την ημέρα.

Ως πατέρας τεσσάρων μικρών παιδιών, ο Ομάρ, προσπαθούσε να απέχει από οτιδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει. «Ήδη το καθεστώς είχε σπείρει τον φόβο μέσα μας», λέει, «με τους εξτρεμιστές όμως χάσαμε κάθε ελπίδα. Ένα τεράστιο ποσοστό κυρίως νέων και μορφωμένων, τράπηκε σε φυγή. Όσοι μείναμε ζούσαμε μονίμως με έναν τρόμο που συρρίκνωνε τη ζωή μας μέρα με τη μέρα».

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

 

Με τιμή,
Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800

www.1againstracism.gr

—————————————————————————————————————————————–

Dear friends and partners,

Visit UNHCR Greece‘s site with refugee stories and read a compelling testimony from Omar, describing the nightmarish situation in Syria.

 

«Escaping from hell»

Thirty-year-old Omar is from Ar-Raqqah, the city in Northern Syria, which from February 2014 is the bastion of the radical group Islamic State (IS). He used to work as a lawyer but when the extremists arrived, they abolished his profession by forcing the president of the Bar to publicly rip off his license. Ever since, Omar started working as a taxi driver making barely 2 dollars a day.

«Being a father of four, I always tried to abstain from anything that could provoke», he says. «The regime had already sown fear inside us but with the extremists we lost all hope. Many young and educated people fled the country. Whoever stayed behind lived in constant fear which shrank our lives by the day».
You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories/escaping-from-hell/?lang=en

We are at your disposal for any additional information or clarification.

 

Sincere regards,
Communications and Public Information Unit
UNHCR Office in Greece

unnamed

0 1173

Σήμερα μοιραζόμαστε μαζί σας μια ακόμα ιστορία επιβίωσης ενός πρόσφυγα από τη Συρία που βρίσκεται στην Ελλάδα.  Ο πόλεμος στη Συρία Μας θυμίζει τη χειρότερη ανθρωπιστική κρίση της εποχής μας που απειλεί την περιφερειακή και παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια.

«Προσπάθησε να μη σκοτώσεις και να μη σκοτωθείς»​

«Δεν ήθελα να πολεμήσω. Ούτε καν να καταταγώ στο στρατό. Με πίεσε ο πατέρας μου να πάω. Μπήκα το 2010 και λίγο πριν λήξει η θητεία μου, ξέσπασε ο πόλεμος. Με κράτησαν για δύο επιπλέον χρόνια. Ήμασταν απλά οι αναλώσιμοι του πολέμου. Σε κάθε επίθεση, σε κάθε επιχείρηση μας έστελναν στην πρώτη γραμμή. Σήμερα δεν έχει μείνει σχεδόν κανείς από όσους ήμασταν μαζί».

Διαβάστε τη συνέχεια στο  http://www.unhcr.gr/refugeestories

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Σας ευχαριστούμε για το χρόνο σας και για την προώθηση της ιστορίας.

Με φιλικούς χαιρετισμούς,

Καίτη Κεχαγιόγλου

Υπεύθυνη Τομέα Επικοινωνίας και Ενημέρωσης

Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες

Γραφείο στην Ελλάδα

Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800

www.unhcr.gr

www.1againstracism.gr

——————————————————————

Dear friends and partners,

Today we are sharing an incredible survival story  of a Syrian refugee in Greece.   Syrian war has unleashed the worst humanitarian crisis of our times and is posing a terrible threat to regional and global peace and security.

«Try not to kill and not get killed”​

I didn’t want to fight. Not even join the army. My father forced me. I enlisted in 2010 but when my military service approached to an end, the war broke out. They kept me for two more years. We were the ‘expendables’ in this war. In every operation, we were the first to send to the front line. Today almost none of my comrades are alive”.

You can read the rest of the story here: http://www.unhcr.gr/refugeestories/try-not-to-kill-and-not-get-killed/?lang=en

We are at your disposal for any additional information or clarification.

Thank you for reading and sharing.

Best regards

Κetty Kehayioylou

UNHCR Communications/Public Information Officer

Tel. 210-6756801/6715643/6726361

www.unhcr.gr

www.1againstracism.gr

@KettyUNHCRγαπητοί φίλοι και συνεργάτες

0 1251

DSC_1853-1200x795

Ιστορίες προσφύγων: «Όσες φορές κι αν μας διώξουν θα επιχειρήσουμε ξανά το ταξίδι στην Ευρώπη»
Στοιβάχθηκαν στο Baris με προορισμό την Ιταλία, αλλά το όνειρο της άφιξης στην Ευρώπη έγινε εφιάλτης: το πλοίο έμεινε ακυβέρνητο εν μέσω καταιγίδας, έως ότου οι ελληνικές αρχές τούς διέσωσαν οδηγώντας τους στην Κρήτη. Γιαζίντι από το Χάνα Σόρε στο Σιντζάρ του Ιράκ, ο Χάγκρι και η σύζυγός του Ντάλια, οκτώ μηνών έγκυος,  αφηγούνται τη φρίκη που τους έκανε να ξεριζωθούν αποτολμώντας το παρακινδυνευμένο ταξίδι.
​Διαβάστε τη συνέχεια στο unhcr.gr/refugeestories.

Μοιραστείτε κι εσείς μια ιστορία!

Στη διεύθυνση http://bit.ly/1iq3zFV, πείτε μας την προσωπική σας ιστορία εάν είστε πρόσφυγας, διηγηθείτε μας την εμπειρία μελών της οικογένειας ή φίλων σας – ή μοιραστείτε μαζί μας μια προσφυγική ιστορία που έχετε πληροφορηθεί από την τηλεόραση ή το διαδίκτυο.

Είμαστε στη διάθεσή σας για οποιαδήποτε πληροφορία ή διευκρίνιση.

Με τιμή,

Τομέας Επικοινωνίας και Ενημέρωσης
Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες
Γραφείο στην Ελλάδα
Τηλ. 210 6756801, Fax. 210 6756800
www.unhcr.gr
www.1againstracism.gr

 

unnamed

ΤΙ ΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΜΕ