‘Ερχεται με την Άνοιξη όταν βάζω στο Cd τις επιλογές με τα πρώτα του τραγούδια. «Που ‘ναι τα χρόνια», «Το σακάκι μου κι αν στάζει» ,»Δίχως την καρδούλα σου», «Για την απονιά σου», «‘Αλλα μου λεν τα μάτια σου». Μου μεταφέρουν μια χαρά και μια αισιοδοξία άλλων εποχών.
Μου μεταφέρουν ένα αίσθημα μιας Ελλάδας αλλιώτικης, αξιόλογης, ανθρώπων με καθαρό βλέμμα.
Μου θυμίζει πατρίδα όταν λείπω. «Κάτω απ’ την κληματαριά πόσο μου’ λειψες πατρίδα, πόσα μες τον ήλιο σου θάματα δεν είδα».
Τον θυμάμαι στην απεργία γιατί τα τραγούδια του μας συνόδευαν σε πορείες και συγκεντρώσεις, όταν πιστεύαμε σαν ηλίθιοι ότι τα πράγματα θ’ αλλάξουν κάποτε και σ’ αυτή τη χώρα..και δεν άλλαξαν. Δεν έφταιγε όμως εκείνος γι αυτό.
Μου θυμίζει τον παλιό μου εαυτό , φοιτητή, όταν άκουγα το «Κόκκινο τραιντάφυλλο»,»Του κάτω κόσμου τα πουλιά» ή τους «Μετανάστες».
Μου θυμίζει τους μεγάλους μας ποιητές και τους συνθέτες που δε ζουν πια. Τον Ελύτη (‘Όμορφη και παράξενη πατριδα») τον Καββαδία, το Ρίτσο..

Είναι για μένα οι παλιές κασέτες που αγοράζαμε με μανία από τους πάγκους ή γράφαμε ως επιλογές στα δισκάδικα. Το ξέρω, φταίμε κι εμείς, αλλά όχι απόλυτα. Η Ελλάδα ήταν ανέκαθεν μια ακριβή χώρα. ‘Εχουμε όμως και τα «νόμιμα» βινύλιά μας.
Μου θυμίζει τα παιδιά μου μικρά όταν τραγουδούσαμε μαζί. «Το πουκάμισο το θαλασσί, μια φορούσα εγώ και μια εσύ.»
Μου θυμίζει το φίλο μου το Βασίλη που ήξερε όλα τα τραγούδια του απέξω και μας τα τραγουδούσε ή σε ανύποπτο χρόνο έριχνε κι από μια ατάκα.»Μάνα μου αλλιώς μου τα’ πες για φιλίες και γι’ αγάπες» ή «Σκορπίσανε οι φίλοι μου , οι Μάηδες οι ήλιοι μου»
Μου θυμίζει την κασέτα του φίλου μου του Κώστα που τη είχε σε μόνιμη βάση στο αυτοκίνητο και όταν πηγαίναμε για προπόνηση άκουγα το «Μη μου θυμώνεις μάτια μου» και την «Αλάνα».
Είναι η εικόνα του στη Λεωφόρο δίπλα στον αξέχαστο Νίκο Ξυλούρη να τραγουδάει «Σε τούτα εδώ τα μάρμαρα, κακιά σκουριά δεν πιάνει» και δεν εννοούσε βέβαια τους απατεώνες που διέσυραν αυτή τη χώρα. Γιατί κι εκείνοι αυτό τραγουδάνε..
Μου αρέσει η απίστευτη ειλικρίνειά του όταν βλέπω στο YouTube τη σκηνή από το 1972 που τον ρωτάει ο Παπαστεφάνου στο αεροδρόμιο αν είχαν επιτυχία οι συναυλίες του στην Αμερική και εκείνος απαντάει με μια ειλικρίνεια αφοπλιστική ότι η συναυλία ήταν μία κι αυτή δεν πήγε και τόσο καλά..

Ξεκίνησε φτωχός, παιδί προσφύγων από την Κοκινιά, ορφάνεψε μικρός, άλλαξε χίλιες δουλειές, αυτομορφώθηκε, έμαθε μουσική μόνος του, έμαθε να κατασκευάζει όργανα μουσικά μόνος του και να παίζει με τον ‘Αλντι Μέολα κιθάρα ώστε να μη μπορούν να του πουν το παραμικρό όλοι εκείνοι που με χίλιους πλάγιους τρόπους έγιναν απλώς αναγνωρίσιμοι για μια βδομάδα.

Μου αρέσει λοιπόν που δε φοβήθηκε ποτέ να βάλει τη φωνή του δίπλα σε μεγάλα αστέρια της ξένης μουσικής είτε ήταν ο Στίγκ, οι Τζέθρο Ταλ, η ‘Εμα Σάπλιν και πόσοι άλλοι.
Μου αρέσει που ανέδειξε και βοήθησε όσο λίγοι ταλαντούχους νέους του τότε και το ίδιο κάνει και σήμερα. Τερμίτες, Πυξ Λαξ, Κατσιμιχαίοι, Υπόγεια Ρεύματα,Συνήθεις ‘Υποπτοι, ‘Αγαμοι θύτες.. και μετά Αρετή Κετιμέ, Εστουδιαντίνα Νέας Ιωνίας.κλπ.κλπ.
Μου αρέσει που άνοιξε δρόμους σε είδη μουσικής που άλλοι δεν τα ακουμπούσαν, που τα πέρασε στον πολύ κόσμο.Τα λάτιν, τα ρεμπέτικα,τα έθνικ, τα αφιερώματα στον Τσιτσάνη, τον Βαμβακάρη.
Μου αρέσει που τα χόμπυ του είναι η μηχανή, οι καταδύσεις και τα παράξενα ταξίδια κι ας το γνωρίζουν ελάχιστοι.
Μου αρέσει που όσο κι αν προσπάθησαν δεν μπόρεσαν να του βρουν ούτε ένα σκάνδαλο, προσωπικό, οικογενειακό, πολιτικό.
Μου αρέσει η σοβαρότητά του, η φυσική του συστολή όταν τον καλούν να χορέψει στη σκηνή.
Μου αρέσει που δεν έκανε ποτέ εκπτώσεις.Ούτε στη δουλειά του ούτε στις αρχές του.
Μου αρέσει που διαχειρίστηκε τη δόξα του ψύχραιμα, ήρεμα, ανθρώπινα.
Μου αρέσει η καλώς εννοούμενη «μαγκιά» του.
Μου «αρέσει» που κάποιοι ευργετηθέντες από τον ίδιο έκαναν κατά καιρούς απαξιωτικές δηλώσεις για τα τραγούδια και την εποχή, εξαπατημένοι από το Life Style των περιοδικών του Κωστόπουλου και τώρα δεν τους θυμάται κανείς, ούτε αυτούς , ούτε τα τραγούδια τους. ‘Ισως σε κανα παιδικό πάρτι μόνον. Κι αν κάτι μείνει κι απ’ αυτούς στην ιστορία θα είναι εκείνα τα τραγούδια που κάνουν ότι δε θυμούνται..
Μου «αρέσει» που ο πολύ «λίγος» τελικά Ρέμος διέπραττε ύβρη όταν έλεγε
πάνω στη σκηνή του «Αθηνών Αρένα» «..και τώρα ένα χειροκρότημα για το φίλο μου το Γιώργο» χωρίς να’ χει καταλάβει ότι κι εκείνον ελάχιστοι θα τον θυμούνται σε είκοσι χρόνια.
Μου αρέσει που ο «φίλος Γιώργος» έπαιξε και τραγούδησε στις μεγαλύτερες και πιο σπουδαίες αίθουσες μουσικής του πλανήτη αποκτώντας φανατικό κοινό από αλλοδαπούς πραγματικούς φίλους. Που συνάντησε ως πρέσβης καλής θελήσεως του ΟΗΕ τις πλέον αναγνωρίσιμες προσωπικότητες διεθνώς.
Μου αρέσει που και σήμερα δημιουργεί πολιτισμό με το ίδιο πάθος. Εστουδιαντίνα Ν Ιωνίας, παραγωγή δίσκων για ‘Αλκη Αλκαίο, Λευτέρη Παπαδόπουλο, Ηλία Κατσούλη, Μάνο Ελευθερίου..που δε φοβάται να κάνει δεύτερες φωνές στο Θαλασσινό, στη Ζουγανέλη, στο Στόκα..
Μου αρέσει που οι εκατοντάδες συναυλίες του στη μεταπολίτευση, χωρίς είσοδο, σε πλατείες, εργοστάσια και δρόμους,και μετά στο Ολυμπιακό στάδιο,εκείνες για τον Λοίζο, το Μπιθικώτση, για το μουσείο της Ακρόπολης, για το κέντρο ελληνικών σπουδών στο Τορόντο, για το ελληνικό σχολείο στον Καύκασο, στην ‘Ιμβρο, τα χρήματα για βιβλιοθήκες σε άγονα νησιά, για υποτροφίες σε έλληνες φοιτητές, για αγωνιζόμενους εργάτες, για την Κύπρο της Ε.Ε έχουν κάνει κάποιους να χάνουν και σήμερα ακόμη τον ύπνο τους.

Τι να αποδείξει άλλο ο Γιώργος Νταλάρας. Είναι χορτασμένος από αυτό που ήθελε και αγαπούσε και συνεχίζει ακάθεκτος,χωρίς να τσιμπάει στις σειρήνες της ματαιοδοξίας , χωρίς να μπαίνει στην παγίδα του λαιφ σταιλ- ίσα ίσα που προσπαθούσε να προειδοποιήσει άλλους.

Τα χρήματά του τα απέκτησε νόμιμα και με την αξία του και καλά έκανε. Δεν προκάλεσε ποτέ, δεν έκανε ποτέ αυτό που ο Λαζόπουλος έχει αναγάγει σε τέχνη. Να ειρωνεύεται και να κοροιδεύει όποιους «μειωμένης αντίληψης» κατά την απόψή του επιθυμεί, να τους διασύρει, αυτός να το παίζει έξυπνος για να γελάνε οι από κάτω μαζί τους. Φυσικά τους αποκάτω τους έχει στα ώπα ώπα γιατί με την κολακεία του προς αυτούς επιβιώνει. Κι όταν καποιος έρμος τολμήσει να απαντήσει από καποιο άλλο κανάλι τον κατακεραυνώνει στην επόμενη εκπομπή του με ό,τι χυδαιότερο μπορεί. Για να μην πούμε για τα χρήματα που παίρνει και είναι πάρα πολλά, ούτε για τα πολιτικά παιχνίδια μέσω της εκπομπής του.
Ο Νταλάρας δεν ειρωνεύτηκε, δεν μείωσε, δεν αδίκησε. Είχε γνώμη και σκληρή μάλιστα όταν χρειαζόταν και την έλεγε, μη σκεπτόμενος ποιους θα κακοκαρδίσει. Κι ας ήταν ο Ρασούλης ή ο Κραουνάκης.
Τη φτηνή επιθεώρηση του κ. Λαζόπουλου με το χειραγωγημένο του κοινό θα δούμε αν θα τη θυμάται κανένας σε είκοσι χρόνια. ‘Οπως και τη χυδαία εξυπνακίστικη σάτιρα του κ .Πανούση. Τα τραγούδια όμως του Γιώργου θα τα τραγουδούν αιώνες μετά. Κι αυτό είναι που τους κάνει να βγάζουν αφρούς.

‘Ηθος, αξιοπρέπεια , θάρρος και αγώνας είναι χαρακτηριστικά που ο Νταλάρας τα τίμησε όλα αυτά τα χρόνια. Σίγουρα έκανε κι αυτός λάθη. Και είναι πολύ φυσιολογικό. Τα λάθη του όμως δεν έβλαψαν κανέναν.’Ισως μόνο τον ίδιο.

‘Οσο για το μνημόνιο- αλίμονο- εκείνοι που ψήφιζαν με τα δυό τους χέρια όσους τους έφεραν σ’ αυτή την κατάσταση, όσους υφάρπαξαν τον πλούτο αυτής της χώρας από μέσα κι ετοιμάζονται να τους ξαναψηφίσουν, βρήκαν το Νταλάρα να ξεσπάσουν, δήθεν επειδή η γυναίκα του τόλμησε να είναι υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ. Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο. Αυτοί οι ίδιοι αύριο θα ουρλιάζουν κάτω από τα πολιτικά μπαλκόνια και πάλι. ‘Ασε που κανείς δεν ξέρει ποιος είναι ποιος πια , όλοι κάνουν τους αγανακτισμένους επειδή έχασαν τα ρουσφέτια και τα προνόμιά τους. Μου θυμίζουν κάποια εργαζόμενη σε υπουργείο που ούρλιαζε ότι την πετούν στο δρόμο γιατί την έδιωχναν λέει μετά από 38 χρόνια υπηρεσίας. Κι αυτή ήθελε κι άλλο. Ποιος ξέρει γιατί.
Οι πραγματικά άτυχοι και δυστυχείς δεν θα αντιδρούσαν ποτέ έτσι. Και σίγουρα όχι απέναντι στο Νταλάρα.

Τελικά, εμείς οι φίλοι του ακροατές είμαστε πολύ τυχεροί γιατί μας χάρισε και συνεχίζει να μας χαρίζει ανεπανάληπτα τραγούδια που θα ακούμε όσο ζούμε. Κι ένα παράδειγμα αγώνα για ζωή και προκοπή. Οι γνωστοί και άγνωστοι εχθροί του μάλλον για αρκετά δυστυχισμένοι μου μοιάζουν. Και δεν εννοώ λόγω κρίσης.

Σχόλιο φίλου στο mail.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Ο Γιωργος Νταλαρας για μενα,ειναι ο φιλος,ο αδελφος που μεσα απο την μουσικη του με ταξιδευει,με κανει να ονειρευομαι,να προβληματιζομαι,και να αφυπνιζωμαι.Απο 12 χρονων παιδι τον ακουω,και θυμαμαι τραγουδουσαμε μαζι με τον αδελφο μου » Το πουκαμισο το θαλασσι,μια φορουσα εγω και μια εσυ».Τωρα τα τραγουδια του,τα παλια και τα καινουργια,τα τραγουδαω μαζι με τα παιδια μου.Μη σταματας Γιωργο,συνεχισε να μας τραγουδας και να αφυπνιζεις συνηδησεις.Εμεις που σε αγαπαμε,ξερουμε πολυ καλα ποιος εισαι και τι εχεις προσφερει στον πολιτισμο και στο κοινωνικο συνολο.Σ ευχαριστουμε Γιωργο Νταλαρα.

Απαντήστε στο σχόλιο

3 × two =