Έντυπο: ΤΑ ΝΕΑ | Σελίδα: 7 | Δημοσίευση: 08/03/2012 | 

ΤΟΥ ΤΑΚΗ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΥ

Το 1985, όταν ο Μάνος Χατζιδάκις οργάνωνε τη συναυλία στη Ρωμαϊκή Αγορά, η εφημερίδα Αυριανή καλούσε τους αναγνώστες της να πάνε για να τη ματαιώσουν. Το εισιτήριο ήταν ακριβό και ο ίδιος, που δεν έχανε ευκαιρία να προκαλέσει, είχε δηλώσει πως επίτηδες είχε βάλει τόσο υψηλή τιμή για να πάνε στη συναυλία του μόνο όσοι πραγματικά θέλουν να ακούσουν τη μουσική του.

Οι καιροί ήταν δημοκρατικοί και τέτοιου τύπου εξτραβαγκάντσες δεν περνούσαν απαρατήρητες. Έξω από τη Ρωμαϊκή Αγορά είχαν μαζευτεί καμιά τριανταριά άτομα τα οποία κάθε τόσο φώναζαν μελωδικά ουου! . Ο Χατζιδάκις διέκοπτε το τραγούδι, περίμενε να καταλαγιάσουν τα ουου και αμέσως μετά συνέχιζε απτόητος. Για την ιστορία να υπενθυμίσουμε πως οι εκτελέσεις της Ρωμαϊκής Αγοράς είναι αριστουργήματα. Το 1985 αυτού του τύπου οι εκδηλώσεις άγγιζαν τα όρια του γραφικού.

Το 2012 τείνουν να γίνουν ο κανόνας. Να θυμίσω το σκ… στους κουλτουριάρηδες που κάποιοι είχαν γράφει στους τοίχους του ανακαινισμένου Εθνικού Θεάτρου τον Δεκέμβριο του 2008. Να θυμίσω τις διακοπές των θεατρικών παραστάσεων εν ονόματι της επανάστασης που γινόταν στους δρόμους. Να θυμίσω και τις καταστροφές στο θέατρο όπου παιζόταν το έργο του Μισέλ Φάις για την Κούνεβα επειδή κάποιοι έκριναν πως ο τρόπος που παρουσιαζόταν η ζωή της άτυχης γυναίκας δεν ήταν αρκούντως επαναστατικός.

Να θυμίσω και τους χούλιγκαν που εισέβαλαν στο Θέατρο Τέχνης. Να θυμίσω και τα επεισόδια στην παρουσίαση του βιβλίου της Σώτης Τριαντάφυλλου στο Φλοράλ στα Εξάρχεια. Δέκα χρόνια πριν, ακόμη κι αν καταστρεφόταν η Αθήνα, κανείς δεν σκεφτόταν να σπάσει, να κάψει ή να λεηλατήσει βιβλιοπωλεία. Τώρα όμως τα βιβλιοπωλεία έχουν και αυτά την τιμητική τους. Πολλοί θα πουν πως αυτά που συνέβησαν προχθές στη συναυλία του Γιώργου Νταλάρα εξηγούνται από το γεγονός πως ο τραγουδιστής υπήρξε μια από τις εμβληματικές μορφές της καλλιτεχνικής μεταπολίτευσης.

Αυτή που τώρα καταρρέει, σ’ αυτήν που τώρα όλοι με τη μεγαλύτερη ευκολία αποδίδουν όλα τα στραβά και τα ανάποδα που μας πνίγουν. Ας αφήσουμε κατά μέρος το προφανές, το γεγονός δηλαδή ότι είναι πολύ εύκολο για οποιονδήποτε να καταστρέψει μια συναυλία, μια θεατρική παράσταση ή ένα βιβλιοπωλείο.

Σε αντίθεση με τα σκυλάδικα, τα εν λόγω ιδρύματα δεν διαθέτουν προστασία, μπράβους ή φουσκωτούς. Και ας σταθούμε στην ποιότητα των καρεκλοπόδαρων που εκσφενδονίσθη καν, στη σύμπραξη των ακροδεξιών με αναρχικούς, αναρχοαυτόνομους και λοιπούς αντιεξουσιαστές. Απόδειξη ότι οι δυνάμεις της καταστροφής δεν έχουν ούτε ιδεολογική ούτε πολιτική ταυτότητα. Το μόνο που προτείνουν είναι το άχτι του μηδενισμού τους. Και το ερώτημα ζητάει επειγόντως την απάντηση του: ώς πότε η ελληνική κοινωνία θα αισθάνεται απροστάτευτη απέναντι στις δυνάμεις της καταστροφής της Δεν είναι θέμα πολιτικής. Είναι θέμα πολιτισμού.

 

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Απαντήστε στο σχόλιο