Το μυαλό μου είναι στα κορίτσια του.  Στην Άννα, την Γιασεμή και το Μαράκι.

Ο  Λουκιανός μας, «ο μικρός πρίγκηπας» ταξιδεύει στην ονειροχώρα, γι’ εκείνο το φανταστικό πάρτι με τους φίλους του που ονειρεύτηκε και έστησε στα τραγούδια του.  Και τ’ όνειρο του Λουκιανού ήταν ένα όνειρο για μια ελεύθερη ζωή, χωρίς εξαρτήσεις και δεύτερες σκέψεις, μια ζωή που υπηρέτησε με το ταλέντο του, την ευγένειά του και την αυτονομία του.  Τον γνώρισα πολύ μικρός, σχεδόν παιδί, και γίναμε παρέα με την Μπουμπού (Αφροδίτη Μάνου) και την αδελφή της Μαρία (Δημητριάδη).  Είπα και τα δυο πρώτα του τραγούδια.  Ο Λουκιανός ήταν ένας άγγελος.  Καλότροπος, όμορφος, προσεκτικός, με φινέτσα, δε θύμωνε ποτέ.  Μας καλούσε συνέχεια στην Αμαρυλίδος, το ωραίο σπίτι στο Ψυχικό μαζί με τ΄αγαπημένα του ξαδέλφια.  Το σπίτι φάνταζε στα μάτια μου σαν τόπος αναψυχής και μάθησης. Σαν μια ευχάριστη βιβλιοθήκη.  Ένα σπίτι που όλοι διάβαζαν βιβλία και η κουλτούρα ήταν εγγενής, κανένας δεν την προέβαλε.  ΓΙ’ αυτό κι εγώ, παιδί από άλλη τάξη και από άλλη γειτονιά, δεν ένοιωσα έξω από τα νερά μου.  Όταν γνωριστήκαμε καλά, κατάλαβα ότι αυτό οφειλόταν στην κοινή μας καταγωγή.  Ήταν κι αυτός από την Μικρά Ασία  Γίναμε φίλοι.  Απ’ τον Λουκιανό, γνώρισα την Άννα.

Ο Λουκιανός με την μουσική του και τα τραγούδια του έδειξε τον υπέροχο χαρακτήρα του και την μοναδική ευγένειά του.  Μπήκε μέσα στο θέατρο, στις ταινίες, στα όνειρα των ανθρώπων με προσοχή, τρυφερότητα και αυταπάρνηση.  Σ’ όλα τα όνειρα.  Σ’ αυτά που γίναν πραγματικότητα και στα διαψευσμένα.  Έγραψε τραγούδια αληθινά, με σκωπτική διάθεση στα κακώς κείμενα, αλλά καθόλου καταγγελτική σε σχέση με τα τραγούδια της εποχής του.  Και έτσι μπήκε στην ψυχή μας και έμεινε.  Από την «Medialuz» στα «θερινά τα σινεμά» και από «τα μικροαστικά» μέχρι το «πάρτι στη Βουλιαγμένη», τις μουσικές για το «ελεύθερο θέατρο» και πριν λίγα χρόνια «τα φανταρίστικα» όπου ήμουν και εγώ στην παρέα.

Ο Λουκιανός δε θα φύγει ποτέ από την καρδιά και το μυαλό μου.  Θ’ ακούω τη φωνή και το πιάνο του φίλου μου, σ’ όλες τις καλές μου στιγμές.  Και δε θα είμαι ο μόνος.  Ο cowboy μας δε θα είναι ποτέ ούτε φτωχός, ούτε μόνος.

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Απαντήστε στο σχόλιο

15 − twelve =