του Γιώργου Μυζάλη

 

Ο Γιώργος Νταλάρας είναι, αναμφίβολα, ο «πιο μουσικός» τραγουδιστής που ανέδειξε ποτέ ετούτος ο τόπος. Και εξηγούμαι για να μην παρεξηγούμαι: είναι εκείνος που παίζει τα πιο πολλά όργανα, σε δεξιοτεχνικό επίπεδο, από οποιονδήποτε άλλο συνάδελφό του. Είναι εκείνος που, για να το καταφέρει αυτό, έχει αφιερώσει ατελείωτες ώρες επίμονης μελέτης και απομόνωσης. Είναι εκείνος, ο ταμένος στην τέχνη του. Είναι εκείνος ο ακούραστος τελειομανής με τη δουλειά του, μάλλον επειδή ποτέ δεν την αντιμετώπισε σαν δουλειά. Είναι εκείνος που, πρώτα δηλώνει μουσικός και μετά τραγουδιστής. Ο Κώστας Τριπολίτης μού έλεγε πριν από καιρό ότι ο Γιώργος Νταλάρας είναι ένας από τους λίγους εναπομείναντες γνώστες των παλαιών «δρόμων»(ουσάκ, χιτζάζ κλπ.) στη σύγχρονη εποχή της ματζορομινοροποίησης του ελληνικού τραγουδιού. Και ενώ ο Νταλάρας είναι όλα τα προαναφερθέντα και άλλα τόσα, οι δημοσιογράφοι (η πλειοψηφία τους τουλάχιστον) στις συνεντεύξεις επιμένουν να τον ρωτούν «άσχετα». Για την πολιτική, την επικαιρότητα, τα μνημόνια κλπ.

Η παρούσα συνέντευξη, με αφορμή τις εμφανίσεις του στη μουσική σκηνή του Passport την Παρασκευή 11 και το Σάββατο 12 Ιανουαρίου τρέχοντος έτους, είναι η τρίτη που μου παραχωρεί. Σε καμία από τις τρεις αυτές συνεντεύξεις δε μιλήσαμε για οτιδήποτε άλλο εκτός από τη μουσική και το τραγούδι. Ελπίζω να ακολουθήσει και μια τέταρτη και μια πέμπτη και όσες ακόμα εκείνος επιθυμεί. Με μοναδικό θέμα πάντοτε τη μουσική και το τραγούδι. Αυτά που γνωρίζει καλά και όσο λίγοι, δηλαδή. Τον ευχαριστώ θερμά.

Στις τελευταίες σας εμφανίσεις, μίκρυνε η απόστασή σας από το κοινό. Δεν ήσασταν πλέον σε μια υπερυψωμένη σκηνή, αλλά ανάμεσα στον κόσμο. Πως σας φάνηκε αυτή η «επιστροφή» που έμοιαζε, θαρρώ, με τα χρόνια των μπουάτ;
Έμοιαζε πολύ, έχετε δίκιο. Μετά από τόσα χρόνια ήταν συγκινητική αυτή η επαφή και πολλές φορές μέχρι αμηχανίας. Και πρέπει να αναγνωρίσω ότι είναι πολύ δύσκολο πράγμα αυτή η «ανάσα» του κόσμου δίπλα σου. Σε γεμίζει χαρά, αλλά και ευθύνη. Σε εξουθενώνει συναισθηματικά. Για μένα, που ερμηνεύω και παίζω το κάθε τραγούδι σα να είναι μια αυτόνομη ιστορία, είναι εξαντλητικό.

Πως νιώθετε σαν «πρωτοεμφανιζόμενος»; Στο τέλος της πρεμιέρας σας στο Gazarte, απευθυνόμενος προς το κοινό, είπατε: «σας ευχαριστούμε που μας στηρίζετε στο καινούργιο μας ξεκίνημα». Τι εννοείτε λέγοντας: «καινούργιο ξεκίνημα»;
Νοιώθω όπως σας είπα. Ευτυχής, αλλά με τρακ. Καινούργιο ξεκίνημα εννοώ την καινούργια δουλειά, την αλλαγή του χώρου, την αλλαγή των μουσικών, την αλλαγή των ενορχηστρώσεων. Αλλάξαμε αρκετά πράγματα σ’ αυτές τις συναυλίες.

Ποιες ομοιότητες και ποιες διαφορές θα έχουν οι εμφανίσεις σας στο Passport σε σχέση με τις προηγούμενες; Ο Πειραιάς και οι γειτονιές του, μια από τις οποίες είναι και ο τόπος καταγωγής σας, ενδέχεται να εμπλουτίσουν το ρεπερτόριο με περισσότερα ρεμπέτικα;
Θα έχουν κυρίως ομοιότητες, γιατί είναι τόσο λίγες οι παραστάσεις και δίνουμε βάρος σ’ αυτά τα καινούργια τραγούδια. Εξάλλου και ο κόσμος, που επικοινωνεί μαζί μας, εκφράζει έντονα την επιθυμία του να δει αυτό το πρόγραμμα μιας και δεν το πρόλαβε. Υπάρχει πάντα ένα περιθώριο, επειδή έχουμε διασκευάσει αρκετά τραγούδια, να προσθέσουμε στο δεύτερο μέρος, που είναι πιο ελεύθερο, κάποια τραγούδια ακόμα. Όσο για τα ρεμπέτικα, ετοιμάζουμε κάτι για τον Πειραιά. Θα το ανακοινώσουμε σύντομα. Αφήστε το για έκπληξη.

Παρακολουθώντας τις πρόσφατες εμφανίσεις σας, διαπιστώνει κανείς ότι είστε σε «εξαιρετική φόρμα». Πως καταφέρνετε να διατηρείτε τη φωνή σας σε αυτό το υψηλό επίπεδο εδώ και τόσα χρόνια;
Σας ευχαριστώ πολύ. Πραγματικά δεν κάνω τίποτα ιδιαίτερο. Οι πρόβες και η συνεχής ενασχόληση με τη μουσική είναι κάτι διαφορετικό. Το τραγούδι και η ερμηνεία είναι αυτό που είναι, είναι αυτό που ακούτε.  Και πάντα παίζει μεγάλο ρόλο η διάθεση.

Ποιο είναι το αγαπημένο σας τραγούδι από τον τελευταίο σας δίσκο με το Νίκο Αντύπα και για ποιο λόγο;
Δουλέψαμε με πολύ φροντίδα και αγάπη σε όλα τα τραγούδια. Αν μου ζητάτε να ξεχωρίσω κάποια, είναι το «Εγώ ήμουν εσύ», το «Τσάμικο», το «Ξέχνα τις αναμνήσεις»…

Τραγουδάτε εκτός σκηνής; Σε ποιες περιστάσεις; Αν ναι, ποιο τραγούδι σας έχει «κολλήσει» αυτό τον καιρό;
Τραγουδάω, βέβαια.  Κατά καιρούς μου «κολλάνε» διάφορα τραγούδια. Το καλοκαίρι, ας πούμε, είναι η «Αύρα» του Δημήτρη Παναγόπουλου. Και ζηλεύω και καλά καινούργια τραγούδια που ακούω, που και που, στο ραδιόφωνο.

Αυτό τον καιρό παρατηρείται μια αναβίωση συνεργασιών και σχημάτων που στο παρελθόν άφησαν ιστορία (π.χ. Δήμητρα Γαλάνη – Χάρις Αλεξίου, Κώστας Χατζής – Μαρινέλλα). Ποια από τις παλαιές συνεργασίες σας θα θέλατε να επαναλάβετε και γιατί;
Εγώ πάντα θυμάμαι με αγάπη τις πιο πολλές συνεργασίες μου, όχι όμως επειδή παρατηρείται αυτή η αναβίωση. Συναισθηματικά αν με ρωτάτε, έχω συνδεθεί πολύ με την Χαρούλα και τον Χάρη και τον Πάνο.

Εξ όσων γνωρίζω, έχετε πάντοτε μια επικαιροποιημένη εικόνα της σύγχρονης ελληνικής μουσικής παραγωγής. Ακούσατε κάτι καλό τελευταία; Ποιους νέους δημιουργούς και ερμηνευτές έχετε ξεχωρίσει;
Εγώ ξαναγυρίζω πάντα, όπως ο δολοφόνος, στον τόπο του εγκλήματος, στον τόπο του καλού τραγουδιού. Και αυτή είναι η χαρά του μουσικού. Να εξερευνεί νέες μουσικές, νέους τραγουδιστές. Ξεχωρίζω πάντα τα τραγούδια του Μάλαμα, του Περίδη, του Μαχαιρίτσα.   Μου άρεσε πολύ η δουλειά του Βασίλη Φλώρου, που δουλέψαμε και μαζί. Τα τραγούδια που γράφει ο Ανδρέας Κατσιγιάννης. Μου αρέσει η Ελεωνόρα, κυρίως όταν επιλέγει τραγούδια με την καρδιά της. Μου αρέσει η Μποφίλιου, κυρίως για την αυτονομία της.  Είναι πολύ συγκροτημένο αυτό που κάνει. Μου αρέσει, από τους καινούργιους, ο Μπαλάφας και αρκετοί άγνωστοι που μου φέρνουν τις δουλειές τους και ελπίζω να μπορέσουν να βγουν στον κόσμο.

Έχετε παρουσιάσει (πέρυσι με την Εστουδιαντίνα στο Σταυρό του Νότου και φέτος – προ ημερών – στον Ιανό) μερικά δικά σας τραγούδια. Τα τραγούδια αυτά («Αστόρια», «Κάνε μου παρέα απόψε», «Τραγούδι της Γεωργιάννας» κ.α.) «κυκλοφορούν» σε πρόχειρες μαγνητοσκοπήσεις και ηχογραφήσεις στο youtube. Σκοπεύετε να τα κυκλοφορήσετε κάποτε;
Σιγά-σιγά που έλεγε και ο Γκάτσος.  Δεν είναι δα και κάτι το αξιοζήλευτο.

Πηγή: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.article&id=21228

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Απαντήστε στο σχόλιο

17 + five =