Χθες που είδα το γεγονότα στο Ίλιον την ξέθαψε το μυαλό. Τον χάρηκα! Του έβγαλα το καπέλο! Να στέκεται και να συνεχίζει να τραγουδάει ενώ οι φωνές, οι προπηλακισμοί, τα γιαούρτια πετιόνταν πάνω του. Σε ανάλογα περιστατικά πολιτικοί θα έκοβαν πέρα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας είχε αποχωρήσει από την παρέλαση. Κιότεψαν τόσοι και τόσοι μπροστά στη ψυχολογία του όχλου! Μέχρι και ο Παπουτσής Υπουργός Προστασίας του Πολίτη, υποψήφιος αρχηγός του ΠΑΣΟΚ (από τίτλους πάει καλά) αναστατώθηκε γιατί μια ομάδα ανθρώπων πέρασε κάτω από το μπαλκόνι του και τον γιουχάισε. Ένιωσε ότι η οικογένειά του λέει, απειλείται! (Κακόμοιρες ανυποψίαστες Αντουανέτες! Τι προσγείωση σας περιμένει!). Ο Νταλάρας εκεί, ακούνητος στο πόστο του, στη σκηνή. Συνέχισε κανονικά το τραγούδι. Πού βρήκε άραγε τη δύναμη; Αναρωτήθηκα. Κατέληξα κάπου. Νομίζω δηλαδή. Η κιθάρα πρέπει να είναι η λύση στον γρίφο. Η κιθάρα πρέπει να του έδινε δύναμη. Όσο είχε αυτή στα χέρια του, αντρώνονταν. Μόνος αυτός και η κιθάρα του.

μέσω Μια ιστορία με τον Γιώργο Νταλάρα (να μείνει μεταξύ μας) | ΠΡΟΣΩΠΑ | Protagon.

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Απαντήστε στο σχόλιο