Της Βίβιαν Γραμματικοπούλου

… δεν είχα ποτέ την επιθυμία να γνωρίσω προσωπικά τον κ. Γιώργο Νταλάρα.
… δεν αποζήτησα ποτέ αυτόγραφο του.
… δε μου έλειψε να έχω μια φωτογραφία μαζί του.
… δε με απασχόλησε ποτέ η προσωπική του ζωή, δεν γνωρίζω λεπτομέρειες για αυτήν.
… δεν ψάχνω μανιωδώς στο διαδίκτυο για συνεντεύξεις και φωτογραφίες του.
… δε με αφορά τι ψηφίζει, ούτε οι απόψεις του για την οικονομία της χώρας και τον πολιτικό βίο του τόπου.
Η «σχέση μου» μαζί του έχει να κάνει με απλές ακροάσεις και την παρουσία μου σε κάποιες από τις ζωντανές εμφανίσεις του, που, πότε είναι συχνή, πότε ανύπαρκτη, πότε έτσι απλά φευγαλέα. «Ένα ρεφραίν και το κλείνω», «άλλη μια φορά και τέλος», ή «να πάω από τον μακρινό δρόμο για να το ξανακούσω»…
Στη γιορτή του αδερφού μου να τραγουδάμε  το «Στου Χαροκόπου»…
Η καθεριωμένη ερώτηση του πατέρας μου: «Την Αλάνα την είπε;»…
Κάθε Μάιο στα γενέθλια μου να ακούω το «ότανανθίζουν πασχαλιές»…
Τα βινύλια που έχω δανειστεί (για πάντα) από τους γονείς μου…
Οι αμέτρητες φορές που διάβασα τους στίχους της «Αριστερόχειρης» στο inbox μου, επειδή ένας φίλος μου είχε την καλή διάθεση να τους μοιραστεί μαζί μου, πριν καν κυκλοφορήσει το τραγούδι.
Η χαρά μου όταν το άκουσα ζωντανά στο Gazarte, και το τραγουδούσα χωρίς να έχω καταλάβει ότι το ξέρω, ήταν απερίγραπτη, γιατί μαζί συνειδητοποιούσα και το πραγματικό του νόημα, που δεν είναι κυριολεκτικό αλλά πέρα για πέρα συμβολικό.
Εκείνη η στιγμή ήταν η αφορμή για να ξεκινήσει μια καινούρια αναζήτηση, με έντονη την επιθυμία για μια γνωριμία εκ νέου με τον καλλιτέχνη Γιώργο Νταλάρα. Εκείνο το βράδυ λειτούργησε σε επίπεδο μουσικού σεμιναρίου για μένα. Μετά από αυτό νοσταλγούσα, και δεν θα πω ψέματα, ανυπομονούσα για την επόμενη μουσική συνάντηση.
Στο Passport λοιπόν ήταν η επόμενη φορά και συγκεκριμένα, στο γεμάτο κόσμο Passport, στον Πειραιά, στο χώρο αυτό που νιώθω περήφανη που είναι στη «γειτονιά» μου. Σα να ήμασταν όλοι εκεί.
Παρατηρούσα πολύ τους ανθρώπους γύρω μου σε όλη την διάρκεια της βραδιάς. Διάφορες ηλικίες, ηλικιωμένοι που τραγουδούσαν με πάθος, ένας κύριος να ζητά επίμονα το «Παλτό», κάποιοι δίπλα μου να έχουν πιάσει κουβέντα για το αν ο Νταλάρας έπρεπε να εκτεθεί τόσο πολύ με δηλώσεις μη μουσικού χαρακτήρα. Μια κυρία να εκφράζει το παράπονο της που ο Νταλάρας δεν αποτέλεσε σύμβολο επανάστασης για την διέξοδο του τόπου από την κρίση, ταυτόχρονα όμως να τραγουδάει και το «Ίσως Αύριο» και να φωνάζει: «Γειά σου Γιώργο»… αξιοθαύμαστη πραγματικά.
Σφυρίγματα, χειροκροτήματα, φωτογραφίες, σεγόντα στον καλλιτέχνη, συγκίνηση, το «Όμορφη Πειραιώτισσα» που έφερε και την απόλυτη ταύτιση διότι άλλωστε ανταποκρίνεται πλήρως στην πραγματικότητα.
Και μέσα σε όλα αυτά εγώ να αναρωτιέμαι πως γίνεται να μπορεί να τραγουδάει το «ό,τι» διαφορετικά από το «ότι» … μα τραγουδιέται το «Ό,τι δεν μπορείς να νιώσεις»;
Τραγουδιέται.
Πέρασα τόσο όμορφα που μόνο όταν έφυγα συνειδητοποίησα πως δεν είπε τους «Σταθμάρχες».
Μπαίνοντας στο αυτοκίνητο το cd είχε μείνει σε αυτό το τραγούδι από πριν, πάλι πήγα από τον μακρινό δρόμο. Φτάνοντας σπίτι διάβασα το μήνυμα ένος φίλου μου που με ρωτούσε: «Πώς πέρασες, είχε κόσμο ο Νταλάρας»; Του απάντησα καταφατικά και η απάντηση του ομολογώ είχε ενδιαφέρον: «Ό,τι και να λένε για αυτόν, η αλήθεια είναι πως είναι μοναδικός». Το «ό,τι» και ένας επιθετικός προσδιορισμός, που έχει λόγο ύπαρξης μόνος του αλλά και με όποιο ουσιαστικό θέλει να τον συνοδέψει ο καθένας μας, σε μια πρόταση.
Υ.Γ.1. Οι φωτογραφίες και τα βίντεο («Άλλα μου λεν τα μάτια σου» και «Όμορφη Πειραιώτισσα») από την εμφάνιση του Γιώργου Νταλάρα την Παρασκευή 11.1.2013 στο Passport, ανήκουν στον αγαπημένο φίλο και εξαιρετικό φωτογράφο Λευτέρη Σιγαλό. Το Musicspins τον ευχαριστεί θερμά.

1 ΣΧΟΛΙΟ

  1. Γειά σας φίλοι , θέλω να αφήσω ένα σχόλιο για τον κατά την γνώμη μου μεγαλύτερο εν ζωή έλληνα τραγουδιστή .Μεγάλωσα με τα τραγούδια του και μεγαλώνουν και τα παιδιά μου μαθαίνοντας τον Κουγιουμτζή, τον Παπαδόπουλο ,τον Λοϊζο, τον Καλδάρα αλλά και τον Τσιτσάνη με τον Μάρκο . Γιώργο σ΄αγαπάμε, να είσαι υγιής και να μας προσφέρεις μαγικές βραδιές όπως προχθές στο Θέατρο Πέτρας .
    Σ΄ευχαριστούμε για τα τραγούδια σου.

Απαντήστε στο σχόλιο

twenty + twenty =