enas ki enas

Διάβασα το βιβλίο του Δημήτρη Γκιώνη «Ένας κι ένας…».  Συνεντεύξεις και αναφορές σε 46 + 1  ανθρώπους της τέχνης.  Το διάβασα μονορούφι.  Μια αρτηρία καθαρή οδήγησε στο μυαλό μου σαν καθαρό νερό το αίσθημα και τις σκέψεις τους.  Μου αποκάλυψε την μυστική πηγή έμπνευσης τους, αλλά και την ευαισθησία του δημοσιογράφου που με τον τρόπο του αποκαλύπτει αυτούς τους 46 ξεχωριστούς ανθρώπους που δε βρίσκονται πια στη ζωή και έναν, τον μοναδικό Μίκη Θεοδωράκη, τον οποίον ο συγγραφέας εκτιμάει ως εσαεί ζώντα.  Δεν είναι ενδιάμεσος σ’ αυτή την υπόθεση ο Γκιώνης.  Με το βίωμα του πραγματικού πολιτιστικού συντάκτη, που σπανίζει στις μέρες μας, καταθέτει μαζί με τις σκέψεις και τις αφηγήσεις των ηρώων του και τα προσωπικά του συναισθήματα με ένα τρόπο δυναμικό, αλλά κομψό χωρίς να παίρνει καθόλου από το δικό τους χώρο, ενισχύοντας αντίθετα τη δική τους έκφραση.

Συστήνω ανεπιφύλακτα αυτό το βιβλίο.  Αξίζει να το διαβάσουν ιδιαίτερα οι νέοι και ειδικά τις αναφορές στις τρεις «γερόντισσες» του, όπως τις λέει τρυφερά ο συγγραφέας.  Την Έλλη Αλεξίου, την Μαρία Ιορδανίδου και την Λιλίκα Νάκου.  Να δουν μέσα απ’ αυτές τις γυναίκες που έζησαν μια σκληρή αλλά μεστή ζωή, την αξία της προσφοράς χωρίς ανταπόδοση, την ουτοπία του ν’ αναζητείς τη λύση στα μεγάλα κοινωνικά προβλήματα μέσα απ’ την αλληλεγγύη και το δίκαιο.

«Τι θα μπορούσε να επιθυμήσει ένας άνθρωπος σαν εσάς;» ρωτάει την Έλλη Αλεξίου «να δώσει τη ζωή του, να γίνει Μπελογιάννης, Λούθερ Κίνγκ, Λουμούμπα, Γκεβάρα».  Αυτοί οι άνθρωποι μας έδωσαν και το έργο τους και τη ζωή τους για παράδειγμα.

 

 

 

 

ΧΩΡΙΣ ΣΧΟΛΙΑ

Απαντήστε στο σχόλιο